— 322 — 



dat geurt als abrikoos en ananas. Zulke fijne soorten werden in 

 1889 door het Dep. v. Landbouw der Ver. Staten ingevoerd en in 

 FJorida door toedoen van den heer Elbridge Gale, een particulier, 

 vermeerderd. Bij de strenge vorst in 1895 bevroren verscheidene 

 soorten, maar ééne, de Mulgoba-mangga, bleef behouden. Deze werd 

 sindsdien zoo snel mogelijk vermeerderd en er bestaan nu verschei- 

 dene boomgaarden van in Florida. Ook in het droge Zuidelijke 

 deel van Porto Rieo en in de droge en vulcanische gronden 

 der Hawaii eilanden werd de teelt met kracht en succes ler hand 

 genomen. 



Zooals de ii>eeste tropische en subtropische vruchten groeit de 

 mangga het best, wanneer zij in boomgaarden wordt gekweekt en 

 geregeld en goed verzorgd. De boom houdt zich goed bij droog weer, 

 is zeer dankbaar voor een overbemesting met kunstmest en een be- 

 vloeiïng en wordt er beter op bij oordeelkundig snoeien. Het 

 best groeit de boom in een betrekkelijk drogen, zindigen 

 kleigfond. 



Ofschoon de vrucht spoedig rot, wanneer zij gekwetst is, wordt 

 zij toch gemakkelijk tot op verre afstanden verzonden. Uitstekend 

 geslaagde zendingen hadden plaats van Bombay naar Londen. De 

 vrucht rijpt trouwens het best, wanneer zij onrijp van den boom is 

 geplukt en, zooals in Indië, tusschen hooi bewaard wordt. 



Wat de voortkweeking betreft, is men het er over eens dat de 

 grootst hinderpaal is het langzame afzuigen, waarvoor in Br -Indië 

 stellingen om de boomen gebouwd moeten worden. De Heer Gale 

 vond een minder omslachtige methode, waarbij het enthout van den 

 boom wordt gesneden en naast een zaailing gestekt in zand, dat 

 steeds vochtig wordt gehouden Tegelijk wordt het takje op de 

 zaailing langs den gewonen weg afgezogen. Is de vergroeiing 

 compleet, dan late men het zand droog en snijde het enthout 

 een poosje later beneden de entplaats af. Toch blijven de beste 

 kweekers het gewone zoogen toepassen en gebruiken alleen de pas 

 beschreven manier, wanneer zij gebrek aan enthout hebben. 



Ten laatste waarschuwt de Heer Fairchild in zijn artikel tegen 

 het importeeren van levende planten in Ward'sche kisten, omdat 

 hiermee tegelijk schadelijke dieren en ziekten worden ingevoerd. Als 

 voorbeeld van de eerste noemt hij het snuitkevortji^, dat in bijna alle 

 raangga's van West-Java zit, „en hier zoo algemeen is, dat het 

 meestal moeilijk is op de passars een gezonde vrucht te vinden". 



