— 332 — 



einde overstelping met werkzaamheden te voorkomen, voor 

 deze gelegenheid een adjunct was toegevoegd. Naar dien 

 adjunct, wiens hoofd, nog rood van de inspanning der voor- 

 bereidende studie, in een bescheiden hoek van het locaal 

 achter een reusachtigen stapel hondenpenningen zichtbaar 

 was, werd ik beleefdelijk verwezen. 



Een scherpe ondervraging volgde, waarbij ik de meest 

 volledige bekentenissen had af te leggen aangaande het 

 mij toebehoorende zoogdier en min of meer onder den 

 indruk geraakte, dat ik mij door het bezit ervan aan een 

 hoogst laakbare handeling had schuldig gemaakt. Eindelijk 

 gebeurde, wat ik van den aanvang had gevreesd. 



Nadat mijn kennis aangaande ouderdom, kleur, geslacht 

 en bijzondere kenteekenen van het, op dat moment door 

 mij diep verfoeide dier volkomen was uitgeput, klonk met 

 onverbiddelijke gestrengheid de vraag, tot welk ras het 

 behoorde. 



Er moet op dat oogenblik een even pijnlijke als deer- 

 niswekkende uitdrukking op mijn gelaat zijn te lezen 

 geweest: althans, de eerstgenoemde hoogwaardigheidsbe- 

 kleeder verhief zich achter zijn lessenaar, beschreef met 

 het uitgekauwde einde van zijn pennehouder een lijn van 

 weldadige kromming door de lucht en deed dit groot en 

 imperatief gebaar vergezeld gaan van de woorden, tot den 

 adjunct gericht: „Javaansch Ras!" 



Het ligt geenszins in mijne bedoeling, hier nader op de 

 kenmerken van dit ras in te gaan ; genoeg zij het, te 

 vermelden, dat de Javaansche rashond aanvankelijk een 

 dergelijken tegenzin tegen het bosch aan den dag legde, 

 als wij bij de andere niet-bewoners ervan hebben opge- 

 merkt. Eerst na eenige dagen, toen hij aan de grootsche 

 eenzaamheid ervan was gewoon geraakt en tot de ontdek- 

 king was gekomen, dat er verschillende sporen van kleine 

 zoogdieren vielen te besnuffelen, kwam er een soort van 

 verzoening tot stand ; maar toch, op de uitreis was Blacky 

 steeds in de achter-, op de thuisreis steeds in de voorhoede. 



