— 333 — 



Ons verblijf te Tjibodas viel samen met de eerste helft 

 der poeasa (Mohammedaansche vastenmaand) en het was 

 bijgevolg wassende maan. Geilurende de eerste avonden 

 was er natuurlijk niet veel van de m.aan te zien en dat 

 kwam ten goede aan mijn pogingen, om 's nachts-vliegende 

 insecten, in het bijzonder vlinders, te verkrijgen, die, zoo- 

 als allen entomologen bekend is, juist op zeer donkere 

 avonden in grooter aantal zijn te bemachtigen dan bij 

 maneschijn. Intusschen bepaalde ik mij aanvankelijk tot 

 de vormen, die, door het lamplicht aangelokt, kwamen 

 binnenvliegen. Dit aantal, den eersten avond vrij groot, 

 werd echter na een paar dagen zóó luttel, dat ik besloot 

 tot andere maatregelen over te gaan. 



Daar de meeste nachtelijke insecten meer worden aan- 

 getrokken door een groote, goed verlichte oppervlakte dan 

 ■door een enkel, schel licht, werd achter het woonhuis, 

 op kleinen afstand van den boschrand, een groot laken 

 gespannen en hierop het schijnsel eener heldere lamp 

 geworpen. 



Toen deze toestel tegen zeven uur in den avond was 

 opgetuigd, bleef geduldig afwachten de boodschap. Inder- 

 daad werd ons geduld op een zware proef gesteld, doch 

 wat nood, de omgeving was schilderachtig genoeg om een 

 wijle onze aandacht bezig te houden. Langs den hemel 

 trokken zachte, vlokkige wolken, die uit het Noorden kwa- 

 men aandrijven en optornden tegen de hoogste gedeelten 

 van het gebergte. De maan, nabij eerste kwartier, was 

 telkens zichtbaar en verlichtte duidelijk den hoogeu kam 

 van den Geger Bintang, waarachter ze straks zou ver- 

 dwijnen. Onbestemde geluiden rezen op uit de omringende 

 <luisternis, telkens overstemd door het ruischen van een 

 naburig bergstroompje; heel in de verte werd in een der 

 kampongs op de bedoek geslagen. Black}^ verkende al 

 snuffelend den omtrek, terwijl een soort van schraag aan 

 mijne vrouw en mij een even hooge als ongemakkelijke 

 zitplaats verleende, totdat opeens groote goden, wat 



