— 340 — 



enkele Zwartlij ven {Tenebrionidae)^ Bladkevertjes {Cliryso- 

 melidae\ Snuitkevertjes (Curculionidae) benevens Schild- 

 wantsen [Pentatoynidae) en eenige vsreinige Bloemwantsen 

 {Gapsklae\ terwijl ook hier lastige vliegende miertjes spoedig 

 den weg tusschen hals en kraag van hun gastheer hebben 

 gevonden. 



Zooals wij reeds in een vorig opstel zagen, wordt het 

 optreden van de schemering-fauna gewoonlijk ingeleid door 

 het uitvliegen der termieten en het tooneel van vervolging, 

 waarvan wij daarbij getuige waren. Wij merkten toen 

 reeds op, dat het aantal vleermuizen in deze hooge streken 

 aanmerkelijk geringer is dan in de laaglanden en dat er, 

 althans oppervlakkig geoordeeld, veel minder soorten vallen 

 te onderscheiden. De grootere, vruchtenetende vormen 

 zijn eveneens zeldzaam en kalongs {Pteropus- soorten) nam 

 ik er in het geheel niet waar. Ook vliegende eekhoorns 

 {Pteromys) zag ik te Tjibodas niet, hoewel deze er wel 

 moeten voorkomen. Gaarne had ik het schouwspel nog 

 eens bijgewoond, dat deze eigenaardige dieren tegen het 

 invallen van de duisternis te zien geven. Jaren geleden 

 vertoefde ik in het Zuiden van Serdang, aan den grens 

 der Bataklanden, waar vliegende eekhoorns zeer algemeen 

 waren. Ze kwamen toen één voor één uit een hoogen 

 boom, waarin zij den dag rustende en slapende hadden 

 doorgebracht, kropen alle naar het uiteinde van eenzelfden^ 

 kalen tak en naaien van dat punt hun sprong. In een 

 sierlijke, eerst snel, dan langzaam dalende, ten slotte weer 

 stijgende lijn zweefden ze over een ravijn van stellig meer 

 dan 200 meter breedte en verdwenen dan in het bosch 

 aan de overzijde. Het geheel maakte den indruk van een 

 goed in elkaar gezette gymnastiek-uitvoering en de zwe- 

 vende beweging zag er zóó aantrekkelijk uit, leek zóó 

 gemakkelijk, dat men ten slotte lust zou krijgen, zich ook 

 een zweefhuid te laten aanmeten en de proef eens te 

 nemen. Wie weet, of in een volgende generatie zweef- 



