— 341 — 



mantels niet tot de gewone uitrusting van den bergtoerist 

 zullen behooren. In terrein als te Tjibodas zouden ze 

 zeer zeker goed te pas komen ! 



Naarmate de duisternis toeneemt, wordt men meer en 

 meer aangewezen op het gehoororgaan, dat ons trouwens 

 reeds goede diensten bewees bij het herkennen van een ver- 

 want onzer gewone, zeer algemeene tongèrrèt's {Dundubia-sooY- 

 ten). Maar, is het vervelende gezaag der tongèrrèt's in de laag- 

 landen, dat men het best bij een piepend kruiwagenwiel 

 kan vergelijken, op den duur onuitstaanbaar en irriteerend, 

 niet aldus het geluid van een dergelijk, maar grooter 

 insect, dat in het bosch voorkomt. Het is een fraaie, 

 metaalachtige klank, reusachtig van kracht, wanneer men 

 bedenkt, door welk een klein dier het wordt voortgebracht. 

 Het klinkt, alsof in de verte regelmatig op een aanbeeld 

 wordt geslagen ; wat wonder, dat deze onzichtbare woud- 

 bewoners door ons reeds spoedig werden aangeduid als 

 „die Schmiede im Walde"? 



Weldra brengt de duisternis nog een ander geluid. In 

 den rand van het bosch wordt een kort, schel gefluit 

 gehoord, even later beantwoord van drie, vier, van vele 

 zijden. Het herinnert aan het fluitje van de nachtpolitie 

 in een groote stad. Slechts door een toeval mocht het 

 ons gelukken, de herkomst van dit geluid te ontdekken. 

 Toen wij namelijk op 'n avond nog tamelijk laat in een 

 der open serres vertoefden, zat daar een fraaie, groene 

 boomhagedis, een londok [Gonyocephalus-soort) tegen een 

 der stijlen. Het dier begluurde ons met schuwen blik en, 

 door het ongewone bezoek onraad vermoedend, deed het 

 plotseling zijn signaal hooren. 



Dan zijn er nog vele andere geluiden, die na het in- 

 vallen van den avond uit de wildernis van het bosch ons 

 oor bereiken. Maar zij zijn te vaag, te onbestemd, te ver 

 verwijderd ; het gelukt ons niet te vinden, vanwaar ze 

 komen of wie ze heeft voortgebracht. 



