— 342 — 



Later op den avond wordt het stiller. Het gewoel van de 

 natuur, die zich te slapen heeft gelegd, houdt op, om plaats 

 te maken voor een herstellende rusten een nauwelijks hoor- 

 bare ademhaling. Geheel de wildernis schijnt te slapen. 



Toen ik mij dienzelfden avond van den sigoeng vóór 't 

 naar bed gaan nog even naar buiten begaf, om te zien of 

 de Javaansche rashond (die dien nacht niet binnen mocht 

 slapen) een behoorlijk onderkomen had gevonden, was de 

 maan reeds lang achter de donkere gevaarten van het 

 gebergte verdwenen. Duizende sterren fonkelden helder 

 aan de lucht en er heerschte een nagenoeg volkomen stilte. 

 De „Schmiede im Walde" hadden den arbeid reeds lang 

 gestaakt, slechts de nachtpolitie was nog op de been. 

 Een ijskoude wind, afdalend van de hoogte, joeg mij weldra 

 naar binnen en toen ik weinige oogenblikken later hui- 

 verend de dekens over mij heen trok, gaf die schier hoor- 

 bare stilte mij opeens de gedachte, dat wij evengoed het 

 laatste menschenpaar op aarde konden ziin. Sombere inval, 

 weldra verdreven door de doffe, slechts zwak vernomen 

 slagen op de bedoek^ die daarginds in de diepte, in de verre 

 vallei van Sindanglaia, de mohammedaansche geloovigen 

 tot den avondmaaltijd samenriep. 



