is als het schijnt, nauwkeurige en duidelijke voorschriften gegeven 

 werden. Dat hei gebruik dezer stoffen in den tuinbouw nog zoo 

 weinig algemeen is, ligt aan de verkeerde toepassing, waardoor dik- 

 wijls negatieve resultaten verkregen worden. 



Hij, die wild groeiende planten in de omgeving verzamelt en 

 die in vette tuinaarde plant of ze door toevoeging van voedings- 

 zouten tot een bijzonder weligen groei wil dwingen, zal er gewoon- 

 lijk weinig genoegen van beleven. Er zijn hier moeielijkheden te 

 overwinnen, waarvan de landbouwer geen vermoeden heeft ; de 

 laatste kweekt planten in het groot, die reeds aan bodem en kli- 

 maat gewoon zijn en waarvan hij zoo niet alles, dan toch veel weet. 

 Met de teelt van planten in potten is het een geheel andere zaak; 

 de kweeker moet een grondige kennis hebben van de omstandig- 

 heden waaronder zijne planten op hunne natuurlijke groeiplaats 

 leven. Of de plant onder donkere of lichte schaduw ofin de volle 

 zon moet staan, of het daar veel of weinig regent, of daar perio- 

 diek langdurige droogte heerscht, zoodat zij eene rustperiode noo- 

 dig heeft, of zij te huis behoort in moeras of op rotsen, of langs 

 oevers van rivieren, zoodat zij tijdelijk geheel of gedeeltelijk onder 

 water komt of liever op droge plekken groeit. Bij het kweeken 

 van planten, vooral in potten, dient de kweeker al die omstandig- 

 heden grondig te kennen ; teneinde hierdoor en door langdurige 

 praktische ervaring in staat te zijn, goede resultaten te bereiken. 



In het midden der vorige eeuw, leiden de onderzoekingen en 

 de publicaties van Liebig tot eene overschatting van de minerale 

 bestanddeelen van den grond. Later kwam men tot de over- 

 tuiging, dat de physische hoedanigheden van den bodem, een niet 

 minder voorname factor voor de vruchtbaarheid waren, vooral het 

 hooge humusgehalte en de daaruit ontstane groote vruchtbaarheid 

 van den grond is een der voornaamste factoren voor den planten- 

 groei. Nog later volgden de ontdekkingen van de wortelknoUetjes 

 der Leguminosen, van de schimmeldraden in de wortelspitsen van 

 vele woudboomen, die de stikstof uit de lucht op kunnen nemen 

 en binnen het bereik der planten brengen. Nog niet lang geleden 

 vond men schimmels in de wortels van verscheiden Orchideeën en 

 Ericaceeën en ofschoon het nog niet duidelijk uitgemaakt is of men 

 hier met symbiose of met parasitisme te doen heeft, toch is er veel 

 voor te zeggen, dat hier werkelijk het eerstgenoemde het geval is, 

 en d(- Orchideeën die schimmels voor hun weligen groei noodig 



