— 382 — 



theoriëa geheel waardeloos, indien zij niet op wel bewezen feiteK 

 berusten. En zoo is er een nieuwe onderafdeeling ontstaan in de- 

 studie der plantkunde, die men den naam van Ecologie gegeven 

 heeft. Ook andere nieuwe termen zijn hiermede in gebruik ge- 

 komen; zoo noemt men planten uit droge klimaten „xerophyten" ; 

 vochtmionende gewassen zijn „hygrophyten" enz. De planten 

 zijn zoowel uit- als inwendig zoo gevormd of veranderd, dat zij 

 kunnen groeien in de omgeving waar zij voorkomen. Deze hoedanig- 

 heden en kenmerken hebben weinig gemeen met de familie-relaties. 

 Zoo vindt men in de z.g. suceulcuten-serre in Kew, planten bij- 

 een, die in het algemeen veel overeenkomst met elkaar toonen, 

 ofschoon zij, zooals aan hunne bloemen gemakkelijk genoeg te zien 

 is, tot verschillende fanilies behooren ; als: Etiphorhia's, Stapelia's 

 Cactussen enz. Dezelfde oorzaken hebben dezelfde gevolgen en 

 zoo is het den kweeker dikwijls mogelijk, om door een oppervlak- 

 kige beschouwing van de plant of van hare wortels, de methode 

 van cultuur te bepalen, die voor haar het geschiktst is. 



Er bestaat echter een groot verschil in het aanpassingsvermogen, 

 het zich schikken in omstandigheden van verschillende gewassen. 

 Zoo teelt men overal in de binnenlanden kool, terwijl de oorspron- 

 kelijke soort, waarvan onze geteelde afstamt, uitsluitend aan het 

 strand onder geheel andere omstandigheden groeit. En werkelijk 

 zijn veel planten „mesophyten", d.i. zij hebben een grooter aanpas- 

 singsvermogen dan andere, welke laatste kwijnen en sterven, als 

 zij niet juist onder dezelfde voorwaarden, wat betreft grond, licht, 

 vocht, temperatuur enz. voorkomen, als in hunne oorspronkelijke 

 groeiplaatsen. 



Men mag echter niet over het hoofd zien, dat planten, die in 

 de een of andere streek ia het wild groeien, dat niet altijd doen, 

 omdat de omstandigheden daar het gunstigst voor hun groei 

 zijn, maar dikwijls, omdat zij elders door krachtiger mededing- 

 sters verdrongen worden en dat dit juist de eenige plaats is, al 

 is het niet de beste, waar zij zich nog kunnen behelpen. En 

 zoo komt het dikwijls voor, dat sommige gewassen in de tuinen, 

 waar zij geholpen worden in den strijd om het bestaan en waar 

 hunne vijanden door den kweeker in toom gehouden worden, zich 

 veel beter ontwikkelen en fraaier worden dan in het wild. Professor 

 Renslow ziet in al deze verschijnselon het antwoord der planten, 

 als men ze in verschillende condities brengt. 



