— 404 — 



doet hij, uit louter opgetogenheid, zijn geroep nog eens 

 dubbel zoo hard als gewoonlijk hooren. 



Veel bescheidener en aangenamer is het zangerig gefluit, 

 dat opstijgt uit een naburig ravijntje, waar een heldere 

 bergstroom onder dicht groen verscholen loopt. Het is 

 atkomstig van Pycnonotus, Mmacidatics, een nauwe verwant 

 van den gewonen koetücmg^ maar fraaier van voorkomen 

 door het bezit van een paar bundels rechtopstaande, helder 

 oranje veertjes achter de neusgaten. Men treft hem wel 

 eens als kooi vogel aan, waarbij de eigenaars hem gewoonlijk 

 aanduiden met den naam koetüang mas. Op dien naam 

 heeft hij echter geen aanspraak, want de echte koetüang 

 mas (Rubigula dispar)^ die meer in de bosschen van lagere 

 streken thuis hoort, is oneindig veel mooier. 



Zijn gezang wordt opeens overstemd door een hevig ge- 

 kakel boven ons. Een zestal tamelijk groote, donkergrij- 

 ze vogels hebben daar hooggaande ruzie. Zij zijn zóó druk 

 iri beweging, dat men ze slechts met moeite kan herkennen 

 als Graucalus larvatus^ ean Rupsvogel, die zich eveneens 

 het liefst nabij den rand van het bosch ophoudt. Maar 

 wel verre van het op prijs te stellen, dat ze daar onge- 

 stoord kunnen verblijven en er ruimschoots voedsel vin- 

 den, vergallen zij zich zelven en elkaar voortdurend het 

 leven door onderling gekibbel; ze hebben letterlijk geen 

 vijf minuten vrede met elkander, want nauwelijks zijn ze 

 hier opgejaagd, of ze zetten een eind weegs verder den 

 strijd weder voort. 



Dat de lezer, wien Europa en het vaderland nog min 

 of meer versch in het geheugen liggen, mij thans voor 

 een oogenblik volge, een weinig het bosch in, waar een, 

 door den storm ontwortelde woudreus bij zijn val een 

 groote, open plek heeft doen ontstaan. Het zal hem goed 

 doen, daar een geluid te hooren, dat in Holland niet alleen 

 den buitenman de nadering van het voorjaar aankondigt, 

 maar ook in de tuinen der steden vaak wordt gehoord. 



