— 405 — 



Zie, daar in de hoogte, waar het gebladerte zich weer 

 begint te sluiten, heeft een rijk vruchtdragende liaan zich 

 van het terrein meester gemaakt. Honderde fraai oranje 

 vruchtjes zijn tusschen de blaren zichtbaar en hebben de 

 aandacht getrokken van een koppel vogels, die zich eraan 

 te goed doen. Men behoeft niet lang te wachten, of één 

 hunner doet zich hooren. Vinken ! Duidelijk hoort ge den 

 welbekenden loktoon. Vertel na uw terugkeer in het warme 

 laagland aan uwe vrienden, dat ge in het gebergte zelfs 

 Hollandsche vinken hebt hooren roepen, maar mocht zich 

 onder hen een zoöloog of een kenner van Java's vogels 

 bevinden, spreek hem dan niet tegen, als hij U Uwe 

 illusie ontneemt en den naam noemt van Hemixus vires- 

 cens^ een olijfgroen vogeltje van de familie der koetüangs. 

 Als we het bosch weer verlaten, voert het pad over 

 een beek, langs welker oevers hooge boomvarens welig 

 zijn opgeschoten en hun elegante kruinen hoog boven 

 het struikgewas verheffen. In die kruinen kan men dik- 

 wijls een dertig tot veertig exemplaren van Pericocrotus 

 exul waarnemen, die, rondtrekkend langs den boscbrand, 

 voor een oogenblik daarin neerstrijken. Schitterender 

 schouwspel is nauwelijks denkbaar. De onderzijde van 

 de vogeltjes is, ook langs den langen staart, grootendeels 

 intens vermilloenrood, de bovenzijde blauwzwart, In hun 

 bewegingen, in hun stemgeluid, ook eenigszins in hun 

 vorm, herinneren zij aan de Staartmeezen. Wanneer zij 

 den kruin van een dier boomvarens met groote vlugheid 

 op insecten doorzoeken, krijgt men den indruk, alsof 

 bloemen van den éénen tak op den andere sprongen. Het 

 schouwspel duurt helaas slechts een oogenblik; daarna 

 trekken zij weer verder. 



Als eveneens niet meer dan een oogenblik lijken in 

 mijne herinnering de weinige dagen, in de heerlijke en 

 rijke omgeving van Tjibodas doorgebracht, te spoedig ge- 

 volgd door de onverbiddelijke noodzakelijkheid, weder tot 



