— 412 - 



langst de belangstelling tot zich getrokken. Reeds meer 

 dan 2000 jaar kent men ze als blauwe verfstof: het gebruik 

 er van was aan de Eg3'ptenaren ai bekend, hetgeen blijkt 

 uit windsels van mummies, die met indigo geverfd bleken 

 te zijn. Ook de oude Grieken en Romeinen kenden de 

 indigo, echter was het aan de Romeinen onbekend, hoe 

 men die verfstof in oplossing moest brengen, waardoor 

 het zich verklaart, dat ze er alleen gebruik van hebben 

 gemaakt om te schilderen. Toch werd reeds lang voor 

 de invoering van de indigo door de Grieken en Romeinen 

 onbewust met indigo geverfd, n.h met het extract van 

 een inheemsche plant, de weede {Isatis tinctoria)^ die evenals 

 de Indigofera-soorten deze kleurstof kan opleveren. Men 

 is langen tijd in het onzekere gebleven over de herkomst 

 van de indigo en hoewel Maeco Paulo reeds in de dertiende 

 eeuw het verkrijgen ervan in Indië beschreven heeft, 

 hield men ze in het jaar 1705 nog vooreen mineraal. Se- 

 dert de 16de eeuw is het gebruik van indigo als verfstof 

 in Europa meer algemeen geworden en heeft het lang- 

 zamerhand de voor dien tijd gebruikte weede meer en 

 meer verdrongen. 



Onze chemische kennis van de indigo dateert eerst uit 

 de vorige eeuw\ In 1826 verkreeg Unverdorben door 

 distillatie van indigo een stof, die hij aanvankelijk krys- 

 talline noemde, maar die tegenwoordig algemeen met den 

 naam aniline wordt aangeduid. Men heeft later die aniline 

 ook aangetoond in de steenkolenteer en ze daaruit afge- 

 scheiden. 



Het kan den lezers niet geheel onbekend zijn van welke 

 groote beteekenis de aniline voor de techniek geworden is. 

 In 1856 toch verkreeg de Engelsche scheikundige Perkin 

 door inwerking van dubbelchroomzure kali op aniline een 

 kleurstof, de mauveine, met een enorm kleurgevend vermo- 

 gen. Perkin begreep direct van welke groote draagwijdte 

 deze ontdekking was, hij werkte de bereiding van deze 

 kleurstof voor de techniek uit, waarmee hij de grondslag 



