— 414 — 



komt. Men is er echter nooit in geslaagd volgens deze 

 methode indigo te mailen, die goedl^oop genoeg was om 

 met de natuurlijke indigo te kunnen concurreeren ; ook 

 was het uitgangsmateriaal de toluol niet in onbeperkte 

 hoeveelheid te krijgen en daardoor feitelijk de heele grond- 

 slag van het procédé onzeker. Ik kan hier eenige cijfers 

 mededeelen, die daarop betrekking hebben en die tevens 

 een aardige illustratie geven van wat er al zoo op het ge- 

 bied van de kunstmatige kleurstoffen omgaat. De produc- 

 tie van hoofdzakelijk voor de industrie van de teerkleur- 

 stoffen en tusschenproducteu verbruikte koolwaterstoffen 

 toluol en benzol bedraagt jaarlijks ongeveer 25— 30.000 ton 

 (1 ton is 1000 Ko.) 



Van deze hoeveelheid is ten naaste bij een vijfde ge- 

 deelte toluol dus 5—6.000 ton, die slechts ter nauwer- 

 nood voldoende zijn, om in de tegenwoordige behoefte 

 te voorzien en dus niet beschikbaar zouden zijn voor 

 indigobereidiog. Men zou dus meer van deze koolwater- 

 stoffen moeten produceeren. Nu zou men voor iedere 

 Kilo te maken indigo noodig hebben ongeveer 4 kilo to- 

 luol ; stelt men de wereldproductie van indigo op 5000 

 ton jaarlijks, dan zou men dus alleen daarvoor 20.000 

 ton toluol noodig hebben en tegelijk een afzet moeten 

 zoeken voor 4 maal zooveel benzol. De vooruitzichten 

 waren daarom ongunstig, om volgens dit jn-océdé tot een 

 geheele vervanging van de natuurlijke indigo te geraken. 

 Het was noodig er naar te streven een indigo-synthese 

 te vinden, waarbij het uitgangsmateriaal gemakkelijk 

 toegankelijk en vooral in voldoende hoeveelheid te krijgen 

 zou zijn. 



In 1890 werden nieuwe banen geopend door de ont- 

 dekking van Heumann, die aantoonde, dat bij het smelten 

 van phenylglycocol met kali, indigo gevormd werd. Dit 

 zag er aanvankelijk veel belovend uit. Het procód() werd 

 voor de techniek in bewerking genomen door do Badische 

 Anilin und Soda-Fabrik en de Farbwerke te Höchst, 



