— 415 — 



waarbij na talrijke proefnemingen bleek, dat de fabriek- 

 matige bereiding van indigo volgens dit procédé onmogelijk 

 was; het had düs niet volda.an aan de groote verwachtingen, 

 die men er aanvankelijk van gekoesterd had. 



ISu had Heumann nog een ander procédé aangegeven, 

 waarbij de kleurstofvorming veel gemakkelijker plaats 

 had, zooals later bleek en het is dit procédé geweest, 

 dat ten slotte een bevredigend resultaat gegeven heeft. 

 Het berust daarop, dat men uitgaat van naphtaline, de 

 koolwaterstof, die ook uit de steenkolenteer verkregen 

 wordt en die als middel tegen mot wel algemeen bekend 

 zal zijn. 



In de naphtaline nu heeft men een geschikt uitgangs- 

 materiaal, dat aan de vereischte voldoet, in voldoende 

 hoeveelheid beschikbaar te zijn. Men kan aannemen, dat 

 2/3 gedeelte van de totaal teerproductie op koolwater- 

 stoffen verwerkt wordt en deze volgens betrouwbare 

 schatting 40 — 50.000 ton naphtaline bevat. 



Met deze kolossale hoeveelheid naphtaline wist men 

 eenvoudig geen weg, men schelde ze daarom lang niet 

 allemaal af en bepaalde er zich toe 15.000 ton te winnen, 

 zijnde de hoeveelheid, waarvoor men afzet had. Er blijft 

 dus voor de indigofabricatie altijd nog wel een 25.000 

 ton disponibel, waarvan de bereidingskosten niet hooger 

 behoeven te zijn dan van de andere 15.000 ton. Deze 

 hoeveelheid is ruimschoots voldoende om daaruit zooveel 

 indigo te maken, dat daardoor de wereldproductie gedekt 

 is. We kunnen dus gerust zeggen, dat het uitgangsma- 

 teriaal gemakkelijk en goedkoop te krijgen is. 



Hoe staat het nu met de eigenlijke fabricatie? 



Men moet om van naphtaline tot indigo te komen, deze stof 

 achtereenvolgens omzetten in phtaalzuur, phtaalzuurimide, 

 anthranilzuur, het glycocol van het anthranilzuur en dan 

 ten slotte in indigo, m a.w. men moet over vier tusschen- 

 producten komen tot het gewenschte eindproduct, de in- 

 digo. Elk van die reacties moest afzonderlijk bestudeerd 



