PRODUCTIVITEIT VAN PEPERRANKEX. 

 JI. 



Barber onderscheidt bij de indeeling in ondervormen drie 

 hoofdtypen: de Balamcotta, de Kallivalli en de Cheria- 

 kodivarieteit. Daarbij komen dan nog een paar wilde vormen, 

 die zich in de aanplantingen hebben gedrongen ; waar- 

 schijnlijk zijn hun zaden door vogels verspreid, zooals men 

 dat hier op Java dikwijls van de tjabee kan opmerken. 

 Verder vindt men ook nog enkele malen zuiver mannelijke 

 planten. 



In de drie hier boven genoemde hoofdtypen vindt men 

 weer allerlei variaties; van belang is, dat men reeds aan 

 den vorm van het blad kan zien, of alle bloemen herma- 

 phrodiet zijn, of dat er veel bloemen van gescheiden geslacht 

 in de aar voorkomen. Een kort overzicht van de ken- 

 merken der verschillende typen moge hier volgen : wellicht 

 kan het van dienst zijn om de op Java gekweekte vormen 

 ermede te vergelijken. 



Als de beste variëteit wordt beschouwd het Balamcotta- 

 type. Deze vorm bezit groote bladeren, die tamelijk sterk 

 variabel zijn ; zoo zijn de tegenover de vruchtaren slaande 

 veel kleiner, smaller en lichter groen dan de oudere. De 

 geheele plant is licht groen gekleurd, vooral in den bloeitijd 

 is de tint licht. Volwassen bladeren zijn ongeveer twee 

 maal zoo lang als breed, ongeveer 26 cM. bij I2V2 cM. 

 De vorm is ovaal; de grootste breedte ligt in het midden ; 

 dikwijls krijgt het blad door een scherpe bocht een hoekigen 

 vorm; de eene zijde van het blad is dikwijls breeder dan 

 de andere. De bloeitakken hangen naar beneden, de tak- 



