— 431 - 



gekweekt; voor den verkoop neemt men ze op en wikkelt de 

 wortels in vochtig mos ; zij houden het dan 20 dagen uit. 



Zooals boven reeds gezegd is, is de cultuurwijze der kweekers 

 veel eenvoudiger als die der liefhebbers. 



(Garteriflora, Heft 6. 1907.) w. 



HET ZOEKEN NAAR ORCHIDEEËN IN DE WOUDEN 

 VAN BRITSCH-GUYANA. 



Ik was pas teruggekeerd van een tweejarige reis in Brazilië, 

 zoo schrijft Eduard Kromer in onderstaand tijdschrift, toen een 

 der grootste orchideeën-importeurs in Engeland mij de vraag 

 stelde, of ik geneigd was, terstond weder op reis te gaan om 

 Cattleya Lawrenceana te zoeken. Zonder mij lang te bedenken 

 nam ik met genoegen het aanbod aan, in de eerste plaats, omdat 

 reizen in de tropen bij mij een hartstocht is geworden en ook 

 omdat ik overtuigd was, mijn reis met meer succes en met betere 

 resultaten te kunnen volbren gen als mijn vorige, met hetzelfde doel 

 indezelfde streek ondernomen. Ik begon dadelijk aan de voorberei- 

 dingen : een aanzienlijke hoeveelheid ruilmiddelen werd gekocht, 

 die voor de indianen moesten dienen, daar deze lieden met de 

 waarde van geld geheel onbekend zijn. Een aantal kisten van 

 bepaalde vorm en grootte werden gemaakt; deze moesten door de 

 indiaansche koelie's op den rug gedragen worden, en nadat ik den 

 4en September Engeland verlaten had, kwam ik na een veertien- 

 daagsche zeereis in Georgetown, de hoofdstad van Britsch-Guyana 

 of Demerara aan. 



Voor ik verder ga, moet ik eerst iets uit de geschiedenis van 

 Cattleya Lawrenceana mededeelen. 



Schomburgk, die met zijn broer in opdracht der Engelsche Re- 

 geering van 1837 tot 1842 het grootste deel der binnenlanden 

 van Demerara onderzocht, was de eerste, die op den berg Roraima 

 een Cattleya vondt, die hij, omdat de plant niet bloeide, voor C. 

 Mossiae aanzag. Kort na 1880 bezocht de Botanist Burke dezelfde 

 streek; hij maakte geen melding van de plant, hetzij hij haar niet 

 zag of dat hij haar ook voor C. Mossiae hield. In 1884 was de 

 verzamelaar Seidler gelukkiger, hij zag in de plant een nieuwe 

 soort en zond het eerste groote transport ervan naar Engeland. 

 In 1886 gelukte het mij een groote hoeveelheid ervan te verzamelen 



