— 485 — 



naam van Robert luisterende, ons de reeds genoemde kano's gezon- 

 den had. Hij ontving ons, omgeven door zijn drie vrouwen en 

 talrijke ondergeschikten, zeer vriendelijk ; allen gestikuleerden 

 heftig, schreeuwden en dansten als dollen rond. Het bleek, dat 

 zich al de indianen uit de omgeving verzameld hadden, oni de z.g. 

 Paiwarifeesten te vieren, die, zooals ik mij van vroeger herinnerde, 

 eenige dagen duren, gedurende welken tijd zich zoowel mannen 

 als vrouwen, jongen en ouden aan de wildste orgiën overgeven ; 

 het gaat er dan allerdolst toe. Gelukkig deelde ons Robert mede 

 — hij was de eenige die goed bij zijn zinnen was — dat heden de 

 laatste dag der feestelijkheden was en toen wij hem het doel onzer 

 reis duidelijk gemaakt hadden, beloofde hij ons niet slechts van levens- 

 middelen te voorzien, maar ons ook voorzoover het de reis te water 

 betrof, aan kan'os en roeiers te helpen. Inderdaad werden ons 

 denzelfden avond nog voldoende hoeveelheden cassavebrood, meloe; 

 nen, pisangs, suikerriet en de onvermijdelijke Cosseri gezonden, 

 dit laatste is een drank waarmede wij uit beleefdheid even de lip- 

 pen bevochtigden, maar spoedig aan onze indianen afstonden. 

 Yoor een bijl, twee groote messen, eenige zagen, vijlen en andere 

 kleinigheden beloofde hij ons voor den terugtocht nog wat kano's 

 te laten maken ; er was echter niets aan te doen, hij bedong er 

 nog een geweer met ammunitie bij. 



Door de krachtige hulp van Robert, konden wij den volgenden 

 dag goed uitgerust op volle sterkte vertrekken ; wij namen op den 

 31 en October afscheid van hem en vertrokken over land naar den 

 Roraima. Na een zeer vermoeiende steile helling opgeklauterd te 

 zijn, bereikten we de grenzen van het oerwoud en betraden de 

 opene savanne, in de nabijheid van de Cama-rivier, die hier de 

 grensscheiding vormt tusschen Britsch-Guyana en Venezuela. Het 

 was hier in de heerlijke steppe heel wat aangenamer dan in het 

 bijna ondoordringbare tropische bosch ; hier schitterde alles en 

 bewonderden wij in het felle licht den lievea plantengroei, waarin 

 verspreid staande boomgroepen een aangename afwisseling aanboden. 

 Na de heete, drukkende atmospheer van het bosch, de frisscho soms 

 koele lucht, die met de aangename geur van het savannagras 

 bezwangerd, ons bijzonder goed deed. Op onzen verderen tocht, 

 bemerkte ik op een zandig pad loopende een aangenamen zoeten 

 geur, die bleek afkomstig te zijn van een aantal bloeiende exem- 

 plaren van SohraUa liliastrntn, die 8 a 10 voet hoog waren en zich 



