KUNSTMATIGE INDIGO, RUBBER ENZ. 



(Vervolg en slot). 



Alvorens van de indigo af te stappen, V7il ik hier nog 

 een paar cijfers meedeelen, die een idee geven van den 

 omvang en de uitbreiding van de fabriekmatige indigo- 

 bereiding in Duitsciiland in de laatste jaren. De uitvoer 

 van indigo uit Duitschland bedroeg in 1905 11.200 ton 

 en was in 1906 tot 12.700 ton gestegen met een v^aarde 

 van 17.3 millioen gulden. 



In een 10-tal jaren heeft zich dus de indigofabrikatie 

 tot een kolossale industrie ontwikkeld. Daar tegenover 

 stel ik de uitvoer uit N.-Indië, die van een waarde van 

 2 mill. gulden in 1904 tot 1.6 raill. in 1905 terugging. 



De indigo is niet de eerste plantenkleurstof geweest, 

 die de wetenschap geleerd heeft kunstmatig te bereiden; 

 dat is het geval geweest met de kleurstof uit de meekrap, 

 die ook reeds sedert oude tijden een zeer gewild materiaal 

 was om mee te verven. Dientengevolge had de cultuur 

 van meekrap in Holland, in den Elzas, maar vooral in 

 Frankrijk een groote uitbreiding verkregen. De jaarlijksche 

 verbouw hiervan vertegenwoordigde een waarde van 36 tot 

 42 mill. gulden. Aan deze bloeiende cultuur werd in 1869 

 binnen een paar jaren een einde gemaakt door de ont- 

 dekking van de kunstmatige alizarine. Het was reeds 

 sedert 1826 bekend, dat in de meekrap een kleurstof 

 aanwezig was, die door zijn ontdekker alizarine genoemd 

 was naar den naam, die men in de Levant aan de 

 meekrap geeft. Later werd aangetoond, dat deze kleur- 

 stof daarin niet in vrijen toestand aanwezig is, maar 

 evenals ook bij de indigokleurstof het geval is, in den 



