DE ZINTUIGEN DER PLANTEN. 



Vroeger was het gemakkelijk het verschil tusschen 

 dieren, planten en mineralen aan te geven. Zulks was 

 heel eenvoudig. De planten groeien en leven ; de dieren 

 groeien, leven en voelen. Zoo zei de groote LiNNAEus;in 

 het latijn: „plantae crescunt et vivunt, animalia crescunt, 

 vivunt et sentiunt". De steenen doen natuurlijk noch het 

 een, noch het ander. Het was toch tempo-doeloe. Thans 

 is het voor een natuuronderzoeker lang niet zoo gemakkelijk, 

 het verschil tusschen planten en dieren te preciseeren. Wij 

 letten tegenwoordig meer en meer op de talrijke overgangen 

 in de natuur, en het is zelfs vrij moeilijk om eenig karak- 

 ter te vinden, waardoor het geheele dierenrijk zich van 

 het plantenrijk onderscheidt. Het is wel bekend, dat het 

 bewegingsvermogen alleen voor een oppervlakkige beschou- 

 wing een afdoend verschil is. Niet alleen zijn er vele dieren, 

 die zich niet van plaats tot plaats bewegen kunnen (locomo- 

 torische beweging), wij kennen echter ook zeer vele planten, 

 welke zich op die wijze bewegen. Wel is waar zien wij 

 nooit boomen en heesters in de tuinen rondloopen, maar 

 onder het mikroskoop verandert de zaak. Dan wemelt 

 het van zich bewegende kleine planten, en zelfs met het 

 bloote oog kan men verscheidende kleine groene wieren 

 in het water, of schimmels op de aarde zich zien bewegen. 



Den niet deskundigen komt het voor, alsof er een groot 

 verschil bestaat tusschen planten en dieren ten opzichte 

 van de zinnen. Deze meening is echter lang niet juist. 

 Bij oneindig veel kleine, laag ontwikkelde dieren zijn de 

 zinnen niet beter ontwikkeld dan bij vele planten. Maar 

 niet alleen dat; in de laatste decenniën is het een aan- 



