48^ 



een of meerdere korrels, in een holte liggende. Op den 

 binnenkant daarvan eindigen zenuwen, (zie Fig. 1.). Ver- 

 andert nu het dier van houding, dan drukt het korreltje 

 (Fig. lo) op verschillende dezer zenuwcellen {z in Fig. 1.). 

 Als b V. het dier het ondersteboven komt te liggen, zullen 

 de zenuwcellen, die anders boven zitten, on niet door het 

 korreltje, de statolith, gedrukt worden, nu juist beneden 

 komen, en de statolith zal daarom op deze drukken. Dat 

 is natuurlijk ongewoon, en wordt dadelijk in het centrum 

 van het zenuwstelsel ^_, 



opgenomen. Het or- 

 gaan moet dus dienen, 

 om de houding van 

 het dier in de ruimte 

 waar te nemen. Het 

 is iets dergelijks, als 

 verondersteld wordt 

 ten opzichte van de 

 drie bogen in het oor 

 bij de hoogere dieren 

 en bij de menschen. statolith en oog van Rhopalonema, 



Bekend is het, hoe een een soort zeekwal, sterk vergroot. 



duif, waarvan men de oorbogen verwijderd heeft, het even- 

 wicht verliest. 



Daar de meeste planten nu ook zeer gevoelig zijn voor 

 een veranderde houding in de ruimte, en de normale stel- 

 liLg terug zoeken, heeft men ook bij deze naar „Statolithen" 

 gezocht, en meent ze in de zetmeelkorrels gevonden te 

 hebben. In speciale cellen van de wortelpunt en van 

 andere voor de zwaartekracht gevoelige organen hoopen 

 zich zulke zetmeelkorrels op, en van deze hebben Haber- 

 LANDT en Nemec aangetoond, dat ze hun plaats in de cePen 

 veranderen, naarmate deze in een andere stelling komen. 

 Als de wortel met de punt naar beneden staat, liggen de 

 zetmeelkorrels beneden in de cellen, en drukken dus op 

 het protoplasma in het onderste gedeelte van deze (Fig. 2.)- 



