— 494 



Ficj 'i 



zullen wij een eigenaardige inrichting vinden. De buiten- 

 wand is sterk gewelfd, en de verschillende deelen ervan 

 hebben een geheel verschillende dikte. In het midden is 

 hij zeer dik en hard, daar de kurkstoflaag hier sterk ont- 

 wikkeld is. In de peripherie daarentegen zijn de wanden 

 fijn en dun, en in 't geheel niet verkurkt, dus geheel zacht. 

 Op de grens van de cel, die lager zit, gaat de cel wand vrij 

 steil naar boven 

 (rechts in Fig, 4a) 

 doch aan de tegen- 

 overgestelde zijde 

 van de cel is het 

 dunne gedeelte vlak 

 uitgebreid, (links 

 in Fig. 4a.) Wordt 

 een druk uitgeoe- 

 fend op zulk een 

 cel wand, dan zullen 

 natuurlijk de dun- 

 ne gedeelten mee- 

 geven, en wel zoo, 

 als Fig. 4b. aan- 

 toont. 



Gevoelcellen van de Epidermis van 

 Abutilon. 



Het boven- «. voor aanrakintj. h. na aanraking. Sterk vergroot. 



gedeelte van den celwand zal naar binnen dringen, en 

 een plotselinge en sterke druk op het protoplasma uit- 

 oefenen, terwijl het benedengedeelte naar buiten zal gedrukt 

 wordsn, en in het protoplasma trekken, daar dit de celwand 

 volgen moet. Op beide wijzen wordt de prikkeling geper- 

 cipieerd. 



Bij de gewone „Kruidje-roer-mij-niet" en een hier in 

 Indië vrij gewoon onkruid, met name Biophytiün sensitivum^ 

 vinden wij nog meer gecompliceerde gevoelsorganen. Op 

 de bladeren van deze planten bevinden zich eenige (1 a 

 2 mm.) lange voelbaren. Fig. 5 geeft de basis van zulk een 

 haar van Biophytum weer. Het bestaat uit twee deelen. 

 Het onderste is gevormd door een kussen van dunwandige 



