— 501 — 



Fv^. 10. 



deze cellen is meer of minder sterk geweltd naar voren, en 

 werkt dus als een „pkinconvexe lens"(Fig. 10.). Door deze lens 

 wordt het licht geconcentreerd, en er wordt zelfs een beeld 

 van de lichtbron gevormd. Bij de meeste planten is toch de 

 constructie van deze epidermiscellen van dien aard, dat 

 het beeld niet op het protoplasma, dat langs den binnen- 

 wand ligt, kan val] en, doch of voor dit, dus midden in 

 de epidermiscel, of verder naar binnen, dus achter den 

 binnenwand. Dit is ook 

 niet noodig. Het is immers 

 niet het doel een beeld te 

 vormen, daar de planten 

 toch geen zenuwen hebben, 

 om een beeld te percipeeren. 

 De bedoeling is het sterkste 

 licht te laten vallen op 

 een bepaalde plek van het 

 lichtg voelige protoplasma, 

 dat juist hiervoor „gesteld" 

 is, hetgeen inderdaad het 

 geval is. Snijdt men met 

 een scherp mes de opper- 

 huid af, en bekijkt die onder een mikroskoop van den 

 binnenkant, dan ziet men bij een juiste verlichting in elke 

 cel van de opperhuid een duidelijke lichtplek. Fig. 11 stelt 

 een photographie voor, die op het mikroskoop genomen 

 is, met een stukje epidermis van Anthurium Warocqeamtm 

 er onder. Men ziet eenigszins onduidelijk de grenzen tus- 

 schen de cellen, en in het midden van elke cel een ronde 

 lichtplek. Hetzelfde, wat boven gezegd is over het „ge- 

 steld" zijn van het protoplasma, geldt ook voor deze cellen. 

 Worden ze uit de fixe-lichtstelling gebracht, dan doet hun 

 dit onaangenaam aan, daar de geconcentreerde lichtplek 

 nu op een valsch gedeelte van het protoplasma valt. Elke 

 cel voor zich is op deze wijze in staat waar te nemen, 

 dat het licht onder een verkeerden hoek op de oppervlakte 



Papilleuse epidermiscellen 

 van een Begonia. 



