— 518 — 



uitgevoerd. Deze methode kan mij a priori niet zoo rationeel toe- 

 schijnen, daar een toenemend aantal rijen, en in dezen zin grijpt de 

 selectie plaats, tevens een toenemende dichtheid tengevolge heeft: 

 het verloop moet als ongunstig aangeschreven worden. 



Bij den Inlandschen boer geschiedt de selectie op zeer eenvoudige 

 wijze. De top van de maïskolf, en somtijds ook het alleronderste 

 gedeelte, wordt verwijderd en het restant als zaaigoed gebezigd. 



Deze methode berust op den aard der verdeeling van lichtere en 

 zwaardere korrels op éénzelfden kolf. Het gewicht per korrel (en 

 hiermee de waarde als zaaigoed) neemt van de basis af eerst 

 spoedig toe, om daarna langzamer naar den top toe af te nemen, 

 alwaar de allerkleinste en allerlichtste korrels gevonden worden. 

 De streek waar de zwaarste korrels zetelen kan zich uitstrekken 

 van onder het midden van het onderste derde part tot aan het 

 midden van den kolf. 



De Javaan kweekt zijn maïs over het algemeen niet op kleur. 

 Bij de vroegrijpe Javaansche maïs komen de verschillende endo- 

 sperm- en vruchtwand- verkleuringen naast elkander voor; dezekleur- 

 kenmerken zullen waarschijnlijk niet correlatiefvarieeren met prak- 

 tisch waardevolle kenmerken en van dit standpunt bezien zoude 

 een kweeken op kleur niet veel zin hebben. Waar elders wel 

 waarde gehecht wordt aan een homogene kleur der korrels, zal 

 dit wel voornamelijk het gevolg zijn van de eischen der markt 

 omtrent dit kenmerk. 



Een gcede vergelijkende proef der vei'schillende maïsvariëteiten (zoo- 

 wel inheemsche als uitheemsche) zal meestal slechts een onvolledig 

 resultaat kunnen geven. De nakomelingschap der alsdan naast el- 

 kaar en terzelfder tijd aangeplante variëteiten kan namelijk door 

 de zoo gemakkelijk plaats hebbende bastaardeering het oorspron- 

 kelijk karakter voor een deel verloren hebben, zoodat de resultaten 

 der eerste proefneming alsdan natuurlijk niet gelden voor de ge- 

 wijzigde generaties. 



De zoogenaamde verbastering van geïmporteerde, nieuwe maïs- 

 vormen is een verschijnsel, dat zich zeer vaak voordoeten waarbij 

 wel in hoofdzaak moet gedacht worden aan vermenging met in- 

 heemsche typen. Zoo levert de laatrijpe witkorrelige Menadosche 

 parelmaïs alhier een zeer mooi produkt, en blijft zij zichzelf gedu- 

 rende de generaties volkomen gelijk in habitus en opbrengst, indien 

 slechts gezorgd wordt, dat zij zich niet geslachtelijk vermengt met 



