— 519 — 



de inheemsche vroegrijpe parelmaïs. Zoo dit laatste plaats grijpt^ 

 neemt men spoedig de veranderingen waar in vorm en productie, 

 welke vroeger in hoofdzaak aan klimatologische invloeden werden 

 toegeschreven. 



Echter niet alle maïsvormen schijnen zich onderling even sterk 

 te vermengen. Er zijn er waarbij een overwegende uitwerking van 

 het eigen stuifmeel, vergeleken met het stuifmeel van een anderen 

 vorm, mag aangenomen worden; dit verschijnsel is ook voor andere 

 gewassen dan maïs meerdere malen aangenomen. 



Alhier schijnt een witte Amerikaansche paardentand (sinds eeni- 

 gen tijd in den Cultuurtuin verbouwd) zijn karakter goed te bewa- 

 ren naast de algemeen aangeplante vroegrijpe Javaansche parelmaïs. 



Eenige Australische paardentand-variëteiten zullen nader op de 

 belangrijke eigenschap van meer.'ere verbastering onderzocht worden. 



De zich goed gestand houdende vormen zullen dan ten slotte in 

 een vergelijkende proef opgenomen worden. Tot op zekere hoogte 

 zal ook voor deze vormeu op het veld wel steeds bastaardeering 

 plaats vinden ; indien deze echter binnen enge grenzen blijft is men 

 in staat, door jaarlijkschs selectie op het oorspronkelijke type, dit 

 in stand te houden. 



Nog een andere quaestie werd nader onderzocht. 



Hier en daar op Java en op de Buitenbezittingen topt de bevol- 

 king de maïsplanten, nadat de manlijke bloeiwijze uitgestoven is. 

 De maïstoppen worden als veevoer aangewend, maar afgezien van 

 dit werkelijk voordeel wordt dit toppen voor de ontwikkeling van 

 de kolf gunstig geacht en uit dien hoofde aangeraden. 



Om de redelijkheid dezer manipulatie na te gaan werden bij een 

 4tal variëteiten, waaronder laat- en vroegrijpe, groeiproeven aan- 

 gezet. Het resultaat was bij allen eensluidend. 



Tijdens het openen en stuiven der manlijke bloempjes grijpt nog 

 een strekking der bovenste geledingen plaats. In hetbegin der stui- 

 vingsperiode (het kan 5— lü dagen duren vóórdat bij een Javaansche 

 maïsplant alle bloempjes van de pluimen zich geopend hebben) 

 is deze strekking zeer sterk en kan bij de inheemsche vroegrijpe 

 soort tot een lengtevermeerdering van 10 cm. daags stijgen. Al- 

 lengs neemt zij af en tegen dat de laatste bloempjes zich moeten 

 openen staat zij geheel stil. Hierna grijpt geen lengtevermeerde- 

 ring meer plaats, wat de maisstengel aangaat. 



De groeiproeven wezen dus uit, dat na de stuiving geen groei- of 



