— 663 — 



verbouwd werden. Dergelijke tuinen (afscheidingen) beston- 

 den uit vlechtwerk van wilgen teenen, zooals men ze nog 

 wel op enkele plaatsen aantreft voor afsluiting van wei- 

 landen en die men ook tegenwoordig nog tuin, omtuining, 

 noemt. Het woord gaard, dat men nog aantreft in boom- 

 gaard, heeft dezelfde beteekenis en beantwoordt aan het 

 Saksische „gard". Het Duitsche „Garten", het Engelsche 

 „Garden" en het Fransche „Jardin", hebben denzelfden 

 oorsprong. 



Men kan wel aannemen, dat de monniken en de kasteel- 

 bewoners het eerst den tuinbouw regelmatig bedreven. 

 Het is waarschijnlijk, dat de kloosters hunne waar ter 

 markt brachten. Van uit kloosters en kasteelen is de 

 tuinbouw als teelt van warmoes waarschijnlijk langzamer- 

 hand overgegaan in het burgerleven. Voornamelijk de 

 steden waar welvaart heerschte, waar de handel met het 

 buitenland telkens nieuwe zaken invoerde en nieuwe be- 

 hoeften schiep, hebben vervolgens veel bijgedragen tot de 

 ontwikkeling van den tuinbouw. In de dorpen volgde die 

 eerst veel later. 



Holland, het gewest waar handel en scheepvaart met 

 een trits van welvarende steden, die in de latere midden- 

 eeuwen niet zelden tot groeten rijkdom kwamen, waar de 

 veengronden een uiterst geschikten humusbodem aanboden 

 voor den tuinbouw, toen men die door inpoldering en wind- 

 molens wist droog te leggen. Holland werd toen het 

 gedeelte van Nederland, waar zich evenals in Vlaanderen 

 een belangrijke tuinbouw ontwikkelde. 



Dr. Blink beschrijft verder hoe de tuinbouw in ons vader- 

 land tot groeten bloei kwam. Hij zegt: de oppervlakte 

 aan tuinbouw gewijd is in ons land zeer aanzienlijk. In 

 1904 had Nederland een oppervlakte van 15.816 H. A, 

 warmoezerijgronden voor handelsproducten, 19.850 H. A. 

 ooftteelt voor den handel, 3.266 H. A. bloembollenland, 638 

 H. A. teelt van tuinbouwzaden, 380 H. A boomkweekerijen. 

 Daarboven komen nog 30.180 H. A. tuinen en boomgaarden 



