— 677 — 



in de zich ontwikkelende organen gevormd, zoodat somtijds 

 leeds uit nog niet rijpe deelen bij verwonding overvloedig 

 melksap vloeit. 



De vorming van de melksapvoerende elementen geschiedt 

 op twee wijzen, al naar gelang van de plantensoort. 



In het eene geval zooals bij Hevea en Manihot, ontstaan 

 zij uit grootendeels in de lengteas verloopende cellen, waar- 

 van de horizontale scheidingswanden zijn weggevallen (op- 

 gelost), terwijl als bestanddeel van den celinhoud melksap 

 optreedt. Dit wegvallen van de tusschenschotten gaat 

 geleidelijk, doch het eindresultaat is een reeks van com- 

 municeerende buizen, of wel melksapvaten geheeten. Hoe 

 volkomener de tusschenschotten verdwenen zijn, hoe 

 meer het buizenstelsel tot haar recht komt en hoe 

 beter het melksap uit de wonden vloeit. Dit laatste is na- 

 tuurlijk van groote practische beteekenis. 



Bij de guttaperchaboomen treden de melksapcellen nim- 

 mer met elkander in verbinding, alhoewel zij een aan- 

 zienlijke lengte kunnen bereiken. En dit verklaart, waarom 

 bij aftapping van guttaperchaboomen veel minder melksap 

 uit de wonden vloeit dan b. v. bij Hevea. 



De andere wijze waarop het melksapweefsel gevormd 

 wordt toont ons Castilloa, Ficus, Euphorbia enz.; zij is 

 kenmerkend voor de familie van Moraceeën, Apocyna- 

 ceeën en een deel van de Euphorbiaceeën. Het andere 

 deel heeft den vertakten vorm van melksapvaten, als bo- 

 ven voor Hevea is geschetst. 



Bij de laatstgenoemde planten worden de melksapvoe- 

 rende vaten niet ter plaatse in de groeiende organen 

 gevormd, doch worden zij daarheen uitgezonden door de 

 in volwassen deelen reeds aanwezige vaten, m. a. w. het 

 is eene voortzetting van de bestaande melksaporganen. 

 Bij verscheidene van deze planten is vastgesteld kunnen 

 worden, dat de kiem van het melksapweefsel eens en voor 

 altijd in het zaad in den vorm van een zeker aantal be- 

 gincellen is vastgelegd. Elk van deze cellen vertakt zich 



Teysm. XVIII. 44 



