— 679 — 



paalde, in longitudinale richting verloopende rij cambium- 

 cellen, op dezelfde wijze, als zulks bij den primairen groei 

 geschiedt. Bij Castilloa e. a. zenden de oude, buitenste 

 raelksapcellen nieuwe takken uit, welke in de nieuw ge- 

 vormde bast dringen en zich hier verder vertakken. 



De melksapcellen, door den groei naar buiten gedrongen, 

 worden in elkander gedrukt en drogen op, zoodat de 

 latexstroom ter plaatse vermindert of geheel ophoudt. 

 Het zijn dus de meest naar binnen gelegen cellen, welke 

 het sterkst bloeden bij doorsnijding. 



Een insnijding moet dus gaan tot het cambiura, opdat 

 het melksap rijkelijk vloeie, doch is het niet noodig, hoe- 

 wel onder sommige omstandigheden onvermijdelijk, dat 

 zij tot het hout gaat, daar in dit geval de wondsluiting 

 slechts bemoeielijkt wordt. Bij een bastdikte van Hevea 

 van 10 millimeter, kan men 3 millimeter diep snijden, 

 zonder dat er melksap uit de wond vloeit. Het meeste 

 melksap vloeit uit een laag van pi. m. 2 raM. Bij Manihot 

 en Castilloa daarentegen komt bij insnijding tot even bui- 

 ten de afgestorven bastlaag het melksap overvloedig te 

 voorschijn. Het verschil in dit opzicht tusschen beide 

 laatstgenoemde boomen en Hevea is opvallend. Het schijnt, 

 alsof bij Hevea de allerbuitenste melksapvaten spoedig 

 uitdrogen. 



De oudste methode van aftapping wordt nog altijd toe- 

 gepast in Brazilië, waar de Hevea brasiliensis inheemsch 

 is. Hierbij wordt als volgt te werk gegaan. 



Met de aftapping vangt de arbeider reeds vóór zonsop- 

 gang aan. Hij bedient zich daarbij van een bijltje, (flg. 1) 

 waarvan de lengte van de snede niet meer dan 3 — 4 cen- 

 timeters bedraagt. Opdat het bijltje niet dieper in het hout 

 dringt dan noodig is, loopt de snede wigvormig uit. Het 

 is bevestigd aan een houten steel van 40 — 50 cM. lengte. 



