BLACKWATTLE-CULTUUR IN NATAL. 

 (Acacia decurrens var moUissima.) 



Dr. W. HoLTz, houtvester in dienst van het Gouverne- 

 ment van Duitsch-Oostafrika, geeft in de „Berichte tiber 

 Land und Forstwirthsch .ift in Deutsch-Ostafrika, eene be- 

 schrijving over bovengenoemde cultuur, waarvoor hij eene 

 reis naar Natal gemaakt heeft. Acacia decurrens is reeds 

 jaren geleden, door 's Lands Plantentuin hier ingevoerd 

 en groeit thans vrij goed in de bergtuinen te Tjibodas 

 (op 4500 vt). Of die groei voldoende is, om hier als cul- 

 tuur winstgevend te kunnen zijn is twijfelachtig. 



Schrijver zegt de bast, die als looimiddel, uit Natal 

 onder den naam van Mimosa-bast in den handel wordt 

 gebracht, is afkomstig van twee Austrahsche boomen ; de 

 Silverwattle, Acacia dealbaia en de Blackwattle, Acacia 

 decurrens var mollisima. 



De schors van eerstgenoemde is van buiten heldergrijs 

 en ziet er aan den binnenkant iets roodachtig uit, die 

 van de laatste is donkerder en bevat geen roode kleurstof; 

 het tanninegehalte van Blackwattle schommelt tusschen 

 30 en 35.%, terwijl dat van Silverwattle nog minder dan 

 de helft bedraagt. De cultuur van de laatste is daarom 

 nageno'eg opgegeven. Men geeft hier niet op of het per- 

 centage van tannine per droge bast is berekend, is zulks 

 het geval dan is de bast van de Blackwattle verbazend 

 rijk, vergeleken b.v. met die van onze Cassla Fistula L. 

 Tanggoeli, en van Cassia Javanica L., boengboengdellan, 

 die respectievelijk slechts 5,6 pCt. en 4,2 pCt. bevatten. 



Ruim dertig jaar geleden zou de boom eersc uit Aus- 

 tralië in Natal ingevoerd zijn. Oorspronkelijk plantte men 



