AMERIKAANSCHE OPVATTINGEN OVER DE 

 VRUCHTBAARHEID VAN DEN GROND. 



(Vervolg en Slot.) 



Mij rest nog de medecleeling van eenige belangrijke 

 kwesties, door prcf. Whitney aangeroerd in het laatste 

 deel zijner redevoering pag. 606 en 691. In de eerste 

 plaats, wat hij verhaalde van zijne eenvoudige, maar aardige 

 proeven met zaailingen. 



In potten niet aarde, verrijkt met een meer dan voldoende 

 hoeveelheid voedingszouten, werden tarwe-zaailingen ge- 

 kweekt, en daarbij werd nauwkeurig nagegaan, hoe zij zich 

 in een bepaalden tijd ontwikkelden. — (Vele proeven, te 

 Washington genomen, hebben aangetoond, dat men een 

 prachtig middel, om het gedijen van een aantal planten 

 na te gaan, heeft in de verdamping der planten ; dit gaat 

 zoo mooi, dat men reeds in 10 tot 20 dagen in staat is, 

 te zeggen, welke planten zich in de beste omstandigheden 

 bevinden en welke in mindere.) — Toen over de eerste 

 zaailinge]! van de tarwe voldoende inzicht was verkregen, 

 werden de plantjes uit de potten genomen, en de proef 

 werd onmiddellijk in dezelfde potten herhaald. Resultaat: 

 veel minder krachtige plantjes. — Te weinig voedsel mis- 

 schien ? — Och, wat hadden die paar kleine plantjes (van 

 de grootte van rijstbibit) aan een pot kunnen onttrekken? 

 maar toch werden nieuwe voedingsstoffen aan sommige 

 der potten toegevoegd, meer dan de eerste zaailingen ooit 

 aan den grond hadden kunnen ontnemen. 



Het hielp niets, de tweede serie bleef zwakker dan de 

 eerste. Toen werd een derde stel plantjes in de potten 

 gezet: weer minder, of althans niemandal beter. Daarna 



