— 768 — 



toestand het best slaagt op hoogten tusschen de 2000 en 3500 Rh: 

 voeten. Voor den aanleg van den proeftuin bestemme men alzoo 

 een terrein, dat tusschen de laatstvermelde hoogten gelegen is. — 



2, De te beplanten grond. 



Bij de keuze van den grond worde nauwkeurig acht geslagen 

 op de situatie en de figuratie, zoomede op de hoedanigheid (tot 

 circa één meter diepte) en de natuurlijke vegetatie van den bodem. 



Men wijze een stuk grond aan, dat tegen den wind beschut, niet 

 drassig en daarbij gelegen is zoo dicht mogelijk bij, in elk geval 

 niet te ver van, de kampoengs of kampoengcomplexen, dit laatste 

 met het doel om voldoende werkvolk te bekomen, dan wel den 

 cultuurarbeid te verlichten, en de demonstratie te bevorderen. 



Zeer steil terrein bezige men in geen geval voor het doel ; 

 het aanleggen van een tuin op zulk terrein vordert zeer zwa- 

 ren arbeid, leidt licht tot afspoeling van de bouwkruin, dien- 

 tengevolge tot vrij spoedige achteruitgang van den aanplant, en 

 maakt het onderhoud en het oogsten schier onuitvoerbaar. Voor 

 het doel het meest geschikt zijn terreinen, die vlak, glooiend of 

 matig hellend (1: 15, 1: 10) zijn (b. v. valleien, plateaux) en de 

 ochtendzon krijgen. 



Om zich te orienteeren neme men den grond, waarop reeds 

 weelderig tierende koffie staat, nauwkeurig op en vergelijke daar- 

 mede den grond, dien men voor proeftuin op het oog heeft ; komt 

 deze overeen met gene, dan kan men dien met vertrouwen voor 

 het doel bestemmen. Over het algemeen is humusrijke boschgrond, 

 die tot eene diepte van ongeveer 2 a 3 Rh: voeten donker of donker- 

 bruin gekleurd, los, mul en poreus is, het verkieselijkst te achten voor 

 de teelt van kofï'ie, want in dat geval kunnen de in de bovenlaag 

 blijvende haarwortels zich het gunstigst ontwikkelen. Van een en 

 ander kan men zich het best vergewissen door het terrein op ver- 

 schillende plekken uit te graven. Stuit men hierbij op eene diepte 

 van lal} Rh : voet op doorloopende, pure wadas (onverweerde 

 grond), zand- of steenlagen, dan bezige men den grond niet voor 

 een kofïiebeplanting. Is de bodem slechts steenachtig, d. w. z. ko- 

 men daarin en daarop lo8>e steenen of rotsbrokken verspreid voor, 

 en voldoet hij overigens aan de bovenvermelde eischen, dan is hij 

 nog voor het doel dienstig te beschouwen. 



Is de natuurlijke begroeiing ijl, schraal en zwak, dan is dit veelal 



