MINDERBEKENDE EN MISKENDE VRUCHTEN OP DE 

 VRUCHTENTENTOONSTELLING TE BATAVIA 



DOOR 

 SOEKABOEWAH. 



Doerian, tjampedak, nangka — het is niet noodig den 

 lof van deze vruchten te zingen : zelve verkondigen zij 

 haar eigen lof duidelijk genoeg, voor veler neuzen zelfs te 

 duidelijk. Toch, wie eenmaal het eerste gevoel van walging 

 heeft kunnen overwinnen en zich te goed gedaan heeft 

 aan den gelen room van de doerian, aan het sappige, geuri- 

 ge vleesch van tjampedak of nangka, zal moeilijk den 

 tegenzin van anderen meer kunnen medevoelen. 



De doerian (Durio zibethinus) behoort tot de meest 

 karakteristieke vruchten van onzen archipel. Zij heeft 

 de eigenaardigheden van zoovele onzer vruchten: het be- 

 zwaar, dat een kennis van mij — met negatie van pisang 

 en ananas — aan al ons ooft ten laste legt : te veel lawaai, 

 te veel schil en pit, te weinig wol. Verder, iets wat ook 

 aan menige Indische vruchtensoort eigen is, haar smaak 

 doet aan allerlei zeer uiteenloopende dingen denken. Wal- 

 lage beschrijft liaar als volgt: „Een rijke boterachtige 

 „vlade, sterk gekruid met amandelen, kan er in het alge- 

 „meen eenig denkbeeld van geven, maar tevens is het u, 

 „of u daarbij geuren worden toegewuifd die u roomkaas, 

 „uiensaus, bruine sherry en andere geheel ongelijksoortige 

 „zaken voor de geest brengen. Bovendien heeft het 

 „vleesch een weergalooze, malsche en weelderige lijmigheid, 

 „die den fijnen smaak nog verhoogt. Inderdaad, doerians 

 „te eten is een waar genot, dat alleen waard is, dat men 

 „er een reis naar het Oosten voor ondernemt." 



Tot nog toe heb ik hier in Indië nog niemand ontmoet, 



