— 758 — 



kende, mooie passiebloemen. Het zijn van ranken voorziene 

 klimplanten, de eerste bezit grove, ongedeelde, de tweede 

 sierlijke, diep handvormig ingesneden bladeren. Beide leenen 

 er zich zeer goed toe, als „Laube"gekweekt te worden, of, 

 langs een licht steunsel van bamboe geleid, een muur, die 

 men maskeeren wil, te bedekken. 



De marquisa (Passi flora quadrangularis) draagt vrij groote 

 cylindrische vruchten. De schil van de rijpe vrucht is 

 geel gekleurd; zij bestaat uit een los sponsachtig weefsel 

 en is tamelijk dik. In de door haar omsloten holte be- 

 vinden zich talrijke pitjes, die omgeven zijn dooreen slijmerig 

 vrucht vleesch ; dit laatste bezit een fijnen, doordringenden 

 geur, maar is wat flauw van smaak. De plant gedijt in 

 de lagere streken goed. 



De andere Passiflora-soort, boewahnegri{P.edulis\dr2t.Bigt 

 veel kleiner maar veel lekkerder vruchten dan de vorige. 

 De vruchtschil wordt hier bij rijpheid paarsachtig, zij is 

 dun en leerachtig; de vrucht zelf heeft ongeveer de grootte 

 en den vorm van een ei. De vrucht wordt overlangs open- 

 gesneden en daarna de inhoud, een oranjegeel moes met 

 scherpe zwarte pitjes, eruit gelepeld; dit moes wordt dan 

 in een glas met wat suiker ot een weinig dubbelkoolzure 

 soda gemengd. De smaak doet denken aan dien van kruis- 

 bessen, vermengd met den geur van frambozen ; men kan 

 de boewah negri een van de fijnste Indische vruchten 

 noemen, die zeker verdient meer bekend en meer ver- 

 spreid te zijn. 



De plant gedijt vooral in de hoogere streken goed. Op 

 de hoogte van Buitenzorg groeit zij wel, maar bloeit niet. 

 Het is echter wel mogelijk, dat zij in drogere streken op 

 dezelfde hoogte nog wel zal bloeien. Op de theelanden in 

 de bergstreken van de Preanger wordt zij nog al eens ge- 

 kweekt; de inlandsche bevolking in den omtrek van Garoet 

 plant haar tamelijk veel aan; zij komt daar zelfs verwil- 

 derd in afgeschreven koffietuinen en in laag struikgewas 

 voor. Het is te verwonderen, dat men niet wat meer 



