DE ZINTUIGEN DER PLANTEN. 



AI het nieuws in de wetenschap wordt met wantrouwen 

 ontvangen, en zoo moet het ook. Als iemand met een 

 theorie voor den dag komt, moet hij ook weten deze te 

 verdedigen tegen iedereen, die zijne onderzoekingen nagaat 

 en tot een ander resultaat komt. Hierdoor wordt het de- 

 gelijke en het oppervlakkige van elkaar geschift. Het 

 juiste blijft bestaan, en het onjuiste wordt vergeten. Ik 

 schrijf dit met het oog op de door mij in „Teysmannia" 

 pag. 483 besprokene onderzoekingen van Haberlandt. 

 omtrent het ziensvermogen der planten. M. Noedhausen 

 heeft in „Berichte der deutschen botanischen Gesellschaft" 

 eene verhandeling gepubliceerd, waarin hij tot de tegen- 

 overgestelde conclusie komt, namelijk, dat de organen, die 

 Haberlandt voor licht waarnemende organen bij de planten 

 beschouwt, niet als zoodanig werkzaam zijn, zelfs niet 

 eens de zoo mooie gebouwde „Ocellen". 



Haberlandt had zelf gevoeld, dat zijne theorie wel een 

 bekrachtiging door het experiment noodig heeft. Daarom 

 had hij bladeren van zulke planten, die lichtwaarnemende 

 cellen op de opperhuid hebben, met water nat gemaakt, 

 en het water met glimmervliezen vastgehouden. De blad- 

 steel moest door omwikkeling met zwart papier of iets 

 anders ondoorzichtig gemaakt worden, daar die ook licht- 

 gevoelig is. Door de laag water op de bladvlakte wordt 

 de breking van het licht verhinderd, en de proeven van 

 Haberlandt toonden nu aan, dat zulke nat gemaakte blade- 

 ren de „fixe lichtstelling" met innemen konden, dus het 

 ziensvermogen der bladeren was door de waterlaag opge- 

 heven, een bewijs voor het lichtwaarnemende vermogen 

 der cellen van de opperhuid. 



