— 11 — 



In den jaargang van Teysmannia van 1901 gaf ik in 

 een reeks van opstellen een compilatie van al wat er toen 

 reeds over klappercultuur geschreven was. Het wordt 

 tijd om eens een aanvulling te geven, daar er na dien tijd 

 menige ervaring opgedaan is. 



Een bijzonder geestdriftig natuuronderzoeker is Prof. 

 TscHiRCH uit Bern, die hier indertijd aan 's Lands Plan- 

 tentuin werkte; hij was opgetogen over hetgeen hij hier 

 zag van de cocosnoot. Hij laat er zich als volgt over uit: 

 Indien de natuur den bewoner der tropen slechts den co- 

 cospalm gegeven had, dan zou zij hem alles hebben ge- 

 schonken, wat hij noodig heeft: hout om zijn hut te bou- 

 wen, bladeren om den regen niet door te laten, vezel om 

 weefsels van te maken, een schaal om water mede te 

 scheppen, eiwit en koolhydraten voor voedsel, palmkool 

 als toespijze, palmwijn als opwekkingsmiddel, suiker als 

 genotmiddel, olie om te branden en klapperwater als een 

 verkoelende drank. 



Een Singhaleesch spreekwoord zegt: de cocospalm is voor 

 99 doeleinden geschikt en het honderdste zal wel gevonden 

 worden. 



Waar Hamel Smith de klappers „the Consols of the East", 

 noemt, d.i. de zekerste geldbelegging, is hij volkomen in 

 zijn recht. Barket, chef van het Landbouwproefstation op 

 de Philippijnen, drukt dezelfde gedachte op andere wijze 

 uit, als hij zegt: „Coprah the next Boom". 



F. Main is het in bovengenoemd tijdschrift geheel met 

 beide schrijvers eens; jaren geleden werd hem door een 

 Landbouwvereeniging op Madagascar de vraag gesteld, 

 welke kuituur hij aanraadde, waarbij op een vrij 

 zekere winst gerekend zou kunnen worden. Na langdurige 

 studie en een vergelijking van de verschillende op Mada- 

 gascar gedreven kuituren, kon hij met volle overtuiging 

 die van de cocosnoot aanwijzen. 



Het voornaamste handelsproduct is de copra, waaraan 

 hoe langer hoe meer behoefte komt. Hoewel de prijzen nu 



