— 92 — 



heid voor goed uit te sluiten. Hij vond n. 1., dat het ge- 

 wicht van een monster pekkige caoutchouc niet noemens- 

 waardig afweek van het gewicht van een niet-pekkig con- 

 trole-monster, uit een gelijk quantum van dezelfde latex 

 bereid. Bovendien gaven de uitkomsten eener elementair- 

 analyse der beide monsters naar Spenge's raeening geen 

 aanleiding om het pekkige monster als geoxydeerd te be- 

 schouwen. Zij schenen volkomen gelijk in empirische sa- 

 menstelling. Dit onderzoek van Spence, volgens hetwelk 

 dus eene chemische omzetting als oorzaak van het ver- 

 schijnsel zou zijn uitgesloten, vormde het uitgangspunt 

 bij Gorter's Mededeeling No. I. 



De resultaten van Spenge's onderzoek eenmaal als vast- 

 staande aangenomen, meende Gorter alle gegevens, welke 

 omtrent het verschijnsel bekend waren, het best onder 

 één gezichtspunt te kunnen brengen, door aan te nemen, 

 dat de caoutchouc in twee vormen bestaanbaar is, de sta- 

 biele en de metasiahiele. Door deze üveevormighekl der stof 

 heeft E. Cohen het merkwaardige verschijnsel der tinpest 

 op treffende wijze verklaard (1899). Gorter meende tus- 

 schen tinpest en pekkig-worden van rubber eene sterke 

 analogie te zien, en werd in deze meening versterkt 

 door een eigen proefneming, waardoor zou gebleken zijn, 

 dat, evenals de tinpest, ook de pekkigheid kon worden 

 overgeënt. 



Deze korte uiteenzetting van Gorter's eerste publi- 

 catie was noodig om het werk van van Rossem juist te 

 kunnen beoordeelen. Want deze vond juist in de mede- 

 deeling van Gorter aanleiding, om zelf ook de questie 

 van het pekkig-worden in studie te nemen. 



Het is voornamelijk Gorter's proefneming, waardoor 

 de mogelijkheid van een overenten der pekkigheid zou 

 gebleken zijn, die van Rossem herhaald en nader bestu- 

 deerd heeft. Hem scheen het n. 1. gewenscht, deze uit. 

 komst door nadere proefneming te bevestigen. Het over- 

 enten was door Gorter verricht met rubber niet in sub- 



