— 96 — 



Merkwaardig raag dit heeten, omdat van Rossem zelf dat 

 resultaat als ,,zeer belangrijk" aanduidt. ^). 



Allereerst werd door Gorter het onderzoek van Spence^ 

 waardoor de onmogelijkheid eener oxydatie bij het pekkig- 

 worden zou zijn vastgesteld, aan eene scherpe kritiek 

 onderwerper. Het bleek daarbij, dat de door Spence ver- 

 kregen gegevens eene «/erm^e oxydatie geenszins buitenslui- 

 ten. Ook toont Gorter aan, dat het monster rubber^ 

 waarmee Spence werkte, het verschijnsel der pekkigheid 

 in slechts geringe mate kan bezeten hebben. Daardoor werd 

 het verschil met het niet-pekkige monster te onbeduidend 

 om de oorzaak der pekkigheid duidelijk in het lichttestellen. 



Fickendey had intusschen eenige waarnemingen gepubli- 

 ceerd, waaruit wel degelijk eene gewichtsvermeerdering 2) 

 der rubber bij het pekkig-worden bleek. Ook stelde dezelfde 

 onderzoeker caoutchouc in verschillende gassen in dicht- 

 gesmolten glazen buizen aan de inwerking van zonlicht 

 bloot. Slechts de monsters in lucht en in zimrstof werden 

 pekkig. Dus volgens Figke^^ley: zonder zuurstof geen pekkig- 

 heid^ m. a. w. het pekkigworden is een gevolg van oxydatie. 



Om de nog bestaande tegenspraak weg te nemen, besloot 

 Gorter, de proeven van Fickendey te herhalen, en, mocht 

 inderdaad eene oxydatie in het spel zijn, het verschijnsel 

 quantitatief na te gaan. 



Reeds had Gorter waargenomen, dat een gelei-achtig 

 bezinksel, ontstaan in eene benzolische caoutchouc-oplos- 

 sing, inderdaad moet worden opgevat als een oxydatie- 

 product der caoutchouckoolwaterstof. Bij de herhaling 

 van Fickendey's proeven in dichtgesmolten buizen bleek 

 verder volkomen de juistheid van diens waarneming. 

 Tevens kon Gorter aantoonen, dat in de buizen met lucht 

 en zuurstof nagenoeg alle aanwezige zuurstof door de 



1) Zie noot pag 54 Mededeeling Voorlichtingsdienst. 



?) Hoe groot deze gewichtstoeneming was, Avordt niet aangegeven. 



