— 100 — 



Het voornaamste uit Gorter's Mededeeling samenvat- 

 tende, krijgen wij de volgende gegevens: 



1. De proeven van Spence zijn niet bewijzend voor diens 

 stelling, dat bij pekkigwcrden geen oxydatie optreedt. 



2. Pekkig-worden gaat steeds gepaard met oxydatie; 

 zonder oxydatie geen pekkigheid. 



3. Eene opneming van 0.5 % zuurstof kan voldoende 

 zijn om caoutchouc duidelijk pekkig te maken. 



4. De autoxydatie, eenmaal begonnen, versnelt zich zelf. 

 Vermoedelijk spelen daarbij peroxyden een rol. 



5. Waarschijnlijk worden in pekkige rubber als oxyda- 

 tieproducten gevormd laevuline-aldehyde en laevuline- 

 zuur. 



Ten slotte bespreekt Gorter nog de belangrijke vraag: 

 in welken vorm moet het product aan de markt worden 

 gebracht om zijn goede physische hoedanigheden zoolang 

 mogelijk te bewaren? Nu eenmaal vaststaat, dat zonder 

 oxydatie geen pekkigheid optreedt, zal men er naar moeten 

 streven, de kans op oxydatie te verkleinen, bijv. door het 

 aanrakings-oppervlak met de lucht zoo klein mogelijk te ma- 

 ken. In dit opzicht is de Para-rubber, die in den vorm van 

 ballen gecoaguleerd wordt, in veel betere conditie dan 

 onze plantagecrépe, die juist een zeer groot oppervlak 

 heeft. Hierin kan mede een der oorzaken gelegen zijn, dat 

 Para-rubber nog steeds de reputatie heeft van betere 

 hoedanigheid te zijn dan plantagerubber. De geringe vatbaar- 

 heid voor pekkig-worden van de Para-rubber kan evenwel 

 ook veroorzaakt worden door het rookproces, waardoor 

 misschien verbindingen in de rubber gebracht worden, die 

 als vertragende katalysatoren werken. Bovendien blijven 

 in de Para-rubber alle niet-vluchtige bestanddeelen van 

 den oorspronkelijken latex, terwijl deze bij plantage-rubber 

 grootendeels verwijderd worden. Ook dat kan van invloed 

 zijn. 



Kennen wij nu de autoxydatie als de primaire oorzaak 

 der pekkigheid, over 'de vraag, waarom sommige rubber- 



