— 119 — 



Van de rubber wordt een gemiddeld monster met de 

 schaar in kleine stukjes geknipt, volkomen gedroogd in 

 een (vacuüm) exsiccator boven zwavelzuur, hiervan resp. 

 1.0, 0.5 en 0.25 gram afgewogen en in bruine flesschen 

 gebracht, waarna 100 c.M^. chemisch zuivere benzol (kpt. 

 80° C.) wordt toegevoegd. De inhoud der flesch wordt 2X 

 per dag zeer voorzichtig omgeschud. Na 3 dagen worden 

 de oplossingen afgefiltreerd door glaswol. Daarna laat men 

 de oplossingen nog een dag staan en wordt bij afwezigheid 

 van een bezinksel de heldere vloeistof zeer voorzichtig 

 afgeschonken. De oplossingen worden in het donker gemaakt 

 en bewaard ; de concentratie wordt bepaald door indamping 

 van 25 c.M^. oplossing in een gewogen schaaltje. Thans, 

 dus na 4 dagen, wordt de viscositeit bepaald bij 300C. 

 in een capillair-viscosimeter volgens Ostwald, welke 

 standaardafmetingen bezit (zie pag. 6). De uitvloeitijd 

 wordt berekend door het gemiddelde te nemen van de 

 eerste 3 opvolgende waarnemingen en de aldus gevonden 

 waarde of relatieve viscositeit omgerekend, de uitvloeitijd 

 van benzol als eenheid genomen; dit geschiedt voor elk 

 der drie oplossingen. Met behulp van deze uitkomsten 

 wordt de viscositeitskromme geteekend op eene stand- 

 aardschaal (1 c.M. op de x-asr=:2 viscositeits eenheden 

 en 1 C.M. op de y-as = 0.1 pet concentratie). 



Als vergelijkingsgrootheid tusschen verschillende rubbers 

 dient het oppervlak, ingesloten tusschen de coördinaten, 

 de viscositeitskromme en den ordinaat bij 1 pet. concentratie. 



Het getal, dat de grootte van dit oppervlak aangeeft, 

 in c.M.2, heet het viscositeitsgetal. 



§ 6. Eeiiige voorbeelcleii van Yiscositeitskrommen 

 voor verschillende rublbersoorteii, 



In deze laatste paragraaf wil ik de resultaten van eenige 

 viscositeitsbepalingen met verschillende rubbersoorten 

 aanhalen. 



