— 139 — 



waar men verder, door zaadteelt en door daarbij te letten 

 op de uitwendige kenmerken, moet trachten, zuivereland- 

 rassen ter verspreiding te telen. 



Werd in 't voorgaande meer in het algemeen het nut 

 uiteengezet, dat van de instelling van zaadtuinen kan 

 worden verwacht, thans moge meer in 't bizonder 

 worden nagegaan, wat de inlandsche landbouw op Java 

 en Madoera van een dergelijken maatregel zal mogen 

 verwachten. 



Wanneer men afging op hetgeen in het Overzicht van 

 de uitkomsten der gewestelijke onderzoekingen naar den 

 landbouw bij het onderzoek naar de mindere welvaart 

 der inlandsche bevolking op Java en Madoera Deel Va 

 p. 94 wordt medegedeeld, zou het schijnen als of ten op- 

 zichte van zijn hoofdgewas, de padi, de inl. landbouwer 

 reeds alles doet, wat voor een goede zaadteelt noodig 

 is. Uit de gewestelijke verslagen zou toch blijken „dat 

 nagenoeg algemeen de inlandsche landbouwer voor de 

 voortplanting van zijn gewassen 't beste neemt van wat 

 hij, z. i., daarvoor aanwenden kan", e. v. „Ten aanzien 

 van 't hoofdgewas, de padi^ kiest hij daarvoor de best ge- 

 slaagde aren, meest vóór, maar ook wel na den oogst". 

 Ook verdere mededeelingen zouden er op wijzen, dat de 

 inl. landbouwer bizondere zorg besteedt aan zijn padi-zaad 

 en er ongaarne toe overgaat, het van anderen of van 

 elders aan te schaffen zonder geheel zeker te zijn van 

 de kwaliteit van het zaad. 



In het allereerst aangehaalde zijn echter zeer terecht 

 door den bewerker van het verslag een paar letters ge- 

 plaatst, waardoor het gewicht van het betoog op een zeer 

 bescheiden basis wordt geplaatst. De toevoeging toch 



Teysmannia 1913. 10 



