212 



mij waargenomen exemplaren 0.30 tot 0.60 M. diep den 

 grond indringen. Elders schijnen ze dieper te gaan, soms 

 zelfs boren zij zich, naar beweerd wordt, 1.50 M. ver den 

 grond in. Er is geen lange, kruipende wortelstok aanwezig, 

 evenmin ontwikkelen zich lange onderaardsche of bovenaard- 

 sche uitloopers, zoodat het gras het vermogen mist om zich 

 noemenswaard te verplaatsen. Even onder den grond stoelt 

 de plant zeer sterk uit; oude exemplaren sterven in het mid- 

 den geleidelijk af, dikwijls wordt de daardoor vrij komende 

 ruimte spoedig door allerlei onkruiden in beslag genomen. 

 De halmen zijn hol, gewoonlijk 66 tot 150 cM. lang; bij zeer 

 krachtige exemplaren kunnen ze een lengte van 1.80 M. be- 

 reiken. In de Amerikaansche literatuur worden zelfs halmen 

 van 3.50 M. vermeld, maar die opgave zou overdreven kun- 

 nen zijn. Het ondereinde der halmen ligt op den grond, slaat 

 daar echter geen wortel of brengt alleen heel onder aan 

 den voet wortels voort; het hoogere deel staat maar zel- 

 den rechtop, doch heeft in den regel, vooral bij de langere 

 halmen, een schuinen stand, waardoor de halmen korter 

 schijnen dan zij zijn. De lagere knoopen zijn nog al dik, 

 de halm zelf is eenigszins afgeplat, het allerbovenste deel 

 tusschen de aren is zelfs zeer plat. Aan den voet is de 

 halm 3 tot 5 mM. dik, hij lijkt echter door de omgevende 

 bladscheeden wat dikker. Spoedig worden de halmen hard. 

 De bladeren zijn grootendeels onder aan den stengel opeen- 

 gedrongen, en, daar de plant sterk uitstoelt en dus vele 

 jonge stengels voortbrengt, worden zeer groote hoeveel- 

 heden blad gevormd. De bladscheeden zijn groot en tamelijk 

 los, de bladschijf is vaak scheef op de scheede geplaatst en 

 bereikt een lengte van 150 tot 475 mM. bij een breedte 

 van 10 tot 16 mM. De top der bladeren is zeer spits en 

 verdroogt in den regel spoedig, de rand is met zeer fijne 

 tandjes bezet en voelt daardoor bij het terugstrijken wat 

 ruw aan, maar is niet snijdend. Vaak is hij wat gegolfd. 

 De bladschijf is nagenoeg geheel kaal, alleen achter het 

 goed ontwikkelde, P/, — 3 mM. hooge, dunvliezige tongetje 



