— 231 — 



Maar ook van degenen, die zich in de lucht verheffen, 

 komen weinigen veel verder. Nauwelijks is de uittocht 

 aangevangen of spreeuwen en lijsters, vleermuizen en zwa- 

 luwen houden een dolle jacht op de weerlooze termieten, 

 en weten niet, wien ze het eerst zullen opslokken. En de 

 in sawahrijke streken zoo tallooze libellen komen ook een 

 deel van den buit halen. 



Wat er tenslotte bij ons komt binnenvliegen, is maar 

 een uiterst klein gedeelte van het onnoemelijk aantal, 

 dat uitvloog. En nog is hun leed niet ten einde. Padden 

 hebben reeds op de stoep zitten wachten tot het licht opging, 

 want ze wisten, dat het een goede avond zou worden, en links 

 en rechts hebben ze hun tong maar uit te slaan om een vet 

 boutje te snappen, en wat ontkwam en tegen den muur 

 zich opwerkt, loopt rechtsstreeks in den hapsnoet van een 

 tjitjak. 



Toch zijn er nog enkelen over, hier en daar zien we er, 

 die krampachtig zich heen en weer krommen, om dan 

 plotseling, als verlicht, zonder vleugels snel weg te loopen. 

 Die vleugels worden door hen zelf afgeworpen, ze breken 

 af bij een naad, die reeds tevoren aangeduid is, en bij een 

 vleugelloos dier zijn de overgebleven stompjes zeer dui- 

 delijk te herkennen (PI. 1 fig. Ib.) Met hun schoone vlucht 

 is het nu gedaan en de termieten zijn nu nog hulpeloozer 

 dan tevoren. Ofschoon ze nu nog meer bloot staan aan 

 de talrijke vijanden, zien we toch hier en daar vleugellooze 

 termieten twee aan twee vroolijk achter elkaar wandelen. 

 Wat beduidt dit? De gevleugelden, mannetjes en wijfjes, 

 waren uitgevlogen om elkaar te zoeken en hebben elkander 

 nu ook gevonden. Die twee achter elkaar wandelende 

 dieren zijn dus op de huwelijksreis, althans het is een 

 vrijaadje. 



Een droog schrijver heeft beweerd, dat dit niet waar is, 

 dat die twee niet altijd mannetje en wijfje zijn en dat 

 de een het slechts voorzien heeft op ... . de uitwerpselen 

 van den ander. De achterste van de twee zou, nl., door 



