— 238 — 



het voorhoofd uitgetrokken tot een spitsen snuit of neus, 

 waar aan de punt de uitmondingsopening ligt van de 

 vochtklier. Naar dien neus heeten zulke typen: nasutus 

 (PI. 1 fig. 3), Zijn er in een nest nasuti, dan ontbreken bij* 

 na altijd de gewone soldaten, maar van die lang-neuzen 

 zijn er ook altijd veel meer: hun verdedigingswapen is ook 

 niet zoo afdoende. Hel is grappig, te zien, hoe deze nasuti 

 hun vijanden bestoken ; kleine dieren van dezelfde grootte, 

 mieren en anderen, kunnen ze gemakkelijk buiten gevecht 

 stellen: ze smeren als het ware hun langen neus aan hen 

 af; den tegenstanders worden door het bijtend kleverige 

 vocht pooten en sprieten en lijf tezamengeplakt, en 

 bij de pogingen om zich ervan te ontdoen raken ze 

 voortdurend meer in den klem en zijn volmaakt machte- 

 loos. 



Men kent ook nasuti met gevorkte neuzen, met twee 

 punten en aan elke punt een neusgat, waar ze het vocht 

 uit kunnen spuiten. 



Tegen grootere dieren echter richten de nasuti niet veel 

 uit, ze kunnen deze hoogstens wat last bezorgen door hun 

 besmering. 



Soldaten en arbeiders zijn gewoonlijk blind, werken dan 

 ook steeds in het duister en gaan naar de plaatsen, waar 

 voedsel gezocht wordt onder lange, uit aarde opgebouwde 

 gaanderijen door. Slechts enkele soorten bezitten oogen, 

 terwijl er ook maar heel enkele soorten zijn, die overdag 

 openlijk en onbeschut hun rooftochten ondernemen. Ze 

 marcheeren dan in onafgebroken rijen, aan de kanten be- 

 geleid door soldaten, en evenzoo regelmatig keeren ze 

 beladen met buit weer terug naar het nest. Gewoonlijk 

 vervoeren ze dan elk een stukje blad of gras in hun ka- 

 ken, juist zooals de bekende parasolmieren uit Z. Amerika 

 doen, die ook met stukjes blad boven hun hoofd naar het 

 nest gaan ; bij deze mieren dienen die plantendeelen even- 

 eens om er schimmels op te kweeken. 



In tegenstelling met de ongeslachtelijke kasten, bezitten 



