— 253 — 



besteedt, zoodat hij een zeer inferieur produkt levert. 

 De planters, in wier buurt inlandsche cultuur bestaat, 

 klagen, evenals op Java, over het stelen van blad; naaar 

 wordt een Inlander hiervan verdacht, dan wordt hij ge- 

 signaleerd aan de landbouwvereeniging en hij kan ner- 

 gens meer zijn blad verkoopen. Ook zal, als de planters 

 eenmaal een zekeren prijs voor het blad hebben vastgesteld, 

 geen van hen daarboven gaan. Verder vreezen de planters 

 op Ceylon de inlandsche cultuur niet, daar op de thee- 

 gronden alles behoort aan Europeanen en de ondernemin- 

 gen aan elkaar grenzen en dus de inlandsche cultuur 

 zich niet meer kan uitbreiden. 



In het Noorden van Indië heeft zich de inlandsche thee- 

 cultuur bijna niet ontwikkeld; hier en daar hebben de 

 Inlanders eenige struiken voor eigen gebruik of voor 

 zaadwinning. 



Om verder nog de kwestie der theezaden te behandelen, 

 begint Schrijver met een kort overzicht over de geschie- 

 denis der theecultuur. 



Omstreeks 1840 — 1850 begon men in Darjeeling thee 

 te planten, op Ceylon echter eerst omstreeks 1875- In 

 Darjeeling werd de thee ingevoerd door de Thibetanen, 

 die daar komen werken; men begon dan ook uitsluitend 

 met Chineesche types te gebruiken, die men nog in 

 de meeste oude estates vindt; ook de Chineesche werk- 

 wijze werd gebezigd, maar weldra door een mechanische 

 vervangen. Daarop ging men ook planten in de Brama- 

 poetra vallei en in de lagere streken van Assam, ook weer 

 eerst Chinaplanten, die langzamerhand overal in Noord-Indië 

 werden gebruikt en evenzoo op Ceylon, waar de theecultuur 

 een enorme vlucht nam. Bij de uitbreiding der theecultuur 

 in de Bramapoetravallei kwam men ook op een hooger 

 gelegen punt, Singlo genoemd, waar de Thea assaw.ica 

 ontdekt werd, het van toen af „Assam Indigenous" ge- 

 noemde type. In. die streek was een heuvel, zwaar beboscht 

 en met onderhout, uitsluitend uit deze theeplant bestaande 



