- 296 — 



eener stof). Alle middelen, welke ons bij de niet-koUoïdale 

 (krystalloide) lichamen uitnemende diensten bewijzen, ora 

 eene verbinding van hare ve rontreinigingen te scheiden (kris- 

 tallisatie, destillatie, sublimatie enz.) kunnen hier niet worden 

 toegepast. Men was dus eenigszins huiverig, om zich aan 

 de studie van caoutchouc te wagen. Wel wist men reeds 

 lang, dat bij droge destillatie van caoutchouc de koolwa- 

 terstof isopreen^ van de samenstelling C5 Hg gevormd wordt. 

 In 1860 was dit reeds door C. GrevilleJ Williams vast- 

 gesteld. Maar een verband tusschen de samenstelling 

 dezer koolwaterstof en die van caoutchouc, dat dezelfde 

 empirische formule bezit, had men niet kunnen leggen. 

 Eerst het werk van Harries zou dit verband duidelijk 

 maken. In 1905 publiceerde hij eene mededeeling, waar- 

 uit bleek, dat het hem gelukt was, met behulp der 

 verbinding, welke door inwerking van ozon op caoutchouc 

 ontstaat, de caoutchouc-koolwaterstof te interpreteeren 

 als een hooggepolymeriseerd (1 — 5) dimethyl -cycloöcta- 

 dieen (1—5). Deze laatste verbinding nu kan gemakkelijk 

 ontstaan uit 2 moleculen isopreen. Door Harries' werk 

 was dus voor goed vastgesteld, dat het probleen der 

 synthetische caoutchouc berust op deze twee factoren: 



1. bereiding van isopreen, 



2. condensatie van isopreen tot een hoog-gepolymeriseerd 

 (1 — 5) dimethyl-cyclooctadieen (1 — 5). 



Al spoedig ontdekte men, dat niet alleen isopreen, 

 maar ook meerdere homologen dezer verbinding (z. a. bu- 

 tadieen en dimethylbutadieen) tot caoutchouc -achtige 

 lichamen kunnen gecondenseerd worden. 



Bereiding van isopreen en homologen. 



Alvorens hier een zeer kort overzicht te geven van 

 de meest bekende methoden tot bereiding van isopreen, 

 moge een enkele dier methoden 7neer uitvoerig beschreven 

 worden. Hieruit zal het meest overtuigend blijken, dat 

 de kunstmatige caoutchouc- bereiding niet is eene zoo 



