- 305 — 



meen niet zoo glad verloopt als men uit de oudere lit- 

 teratuur zou besluiten. Velen waren dan ook van mee- 

 ning, dat de waarnemingen der oudere chemici slechts 

 door zeer bijzondere (niet nader onderzochte) omstandig- 

 heden mogelijk waren. Dat werd anders, toen in 1909 

 HoFiiANN en CouTELLE Ontdekten, dat verhitting in geslo- 

 ten buizen voldoende is om isopreen in caout- 

 chouc-achtige verbindingen om te zetten i). De hoogte 

 der temperatuur is van grooten invloed op het polymeri- 

 satie-proces. Zoo verloopt de polymerisatie bij 200<'C in 

 10 — 12 uren, terwijl bij 90 — 100» C 6 dagen noodig zijn. 

 Boven 200° C mag de temperatuur niet stijgen. Ver- 

 der zijn van invloed het al of niet gebruiken van oplos- 

 middelen en vooral de aanwezigheid van katalysato- 

 ren. 



Men kan veilig aannemen, dat de hooge temperatuur 

 bij het bovenbedoelde polymerisatie-proces niet van gun- 

 stigen invloed is op de qualiteit der gevormde caoutchouc 

 Het was daarom van groot belang, dat de Engelsche chem ie 

 Matthews en Strange er in slaagden, katalysatoren te 

 vinden, waardoor de polymerisatie gemakkelijk bij gewone 

 temperatuur verloopt (1910). De voornaamste dezer kata- 

 lysatoren zijn de metalen kalium en natrium en hunne 

 amalgamen. Kalium werkt over het algemeen te hevig. 

 Wanneer de polymerisatie is afgeloopen, wordt de rest 

 der metalen verwijderd door wasschen met alcohol. 



Een interessante bijzonderheid is, dat Prof. Harries 

 dezelfde ontdekking gedaan heeft omtrent den invloed van 

 kalium en natrium, zeer korten tijd na de beide Engelsche 

 chemici. Toen evenwel Bayer en Co., aan wie Harries 

 zijne vinding had aangeboden, trachtten hierop een patent 

 te nemen, kwamen zij tot de ontdekking, dat de Engel- 

 schen hun waren voor geweest. 2) 



1) Patent der Elberfelder Fabiiken van 12 Sept. 1909 no. 250690. 



2) D. R. P. 249.868. 



