— 327 — 



der Snipachtigen, aantreffen, maar geen enkele ware snip. 

 Op de dicht, doch kort begroeide padikweekbedden (petak 

 bibit) zoeken de Gallinago's slechts een enkele maal, en 

 dan nog voor korten tijd, een toevlucht, meestentijds om 

 zich te onttrekken aan vervolging, als zij geen andere keus 

 hebben. De met overgeplante (di tandoer), tot een hoogte 

 van 1 a 1 J voet opgeschoten halmen bedekte sawahvakken 



zijn bij de snippen geliefd als verblijfplaats, mits 



het water er niet zoo hoog staat, dat de bodem geheel of 

 voor het grootste gedeelte is ondergedompeld ; ten hoogste 

 dus een paar centimeters, zoodat alleen de kuiltjes zijn 

 volgeloopen en daartusschen de weeke modder, die een 

 snip nog wel draagt, bloot ligt. Van te veel water heeft n 1 

 Gallinago stenura zoo'n afkeer, dat zij, voor de keus ge- 

 steld, zelfs geheel droog terrein daarboven verkiest. Het 

 gevolg hiervan is, dat, wanneer de sawah's door overvloe- 

 digen regen of buiten de oevers treden van rivieren en 

 waterleidingen geheel ondergeloopen zijn, de op hun leger 

 zoo kieskeurige steltloopers te vinden zijn op aangrenzende, 

 hoogergelegen tipars, beboelaks, klappertuinen en zelfs kam- 

 poengerven, waar zij den tijd afwachten, dat het water weer 

 zoo ver gezakt is, dat zij hun gewone verblijfplaatsen weer 

 kunnen opzoeken. Zware regens vooral schijnen esn snip- 

 pebrein geheel overstuur te maken, daar deze een alge- 

 meen sauve-qui-peut veroorzaken nog lang voor de water- 

 stand op de sawah's het noodzakelijk maakt. Met het hooger 

 en dichter worden der langzamerhand tot vruchtzetting 

 komende rijststoelen, trekken de snippen zich terug uit de 

 daarmede bezette petaks, haar heil zoekend op gedeelten, 

 waar de padi nog een minderen graad van wasdom heeft 

 bereikt, of wel op zoogenaamde „sawah-roerapoet", dat 

 zijn met speciale, tamelijk hoog opschietende grassoorten be- 

 dekte draslanden, gebezigd hetzij als veeweideplaats, hetzij 

 als kweekplaats van het product, dat de voor onze paarden 

 zoo nuttige leden der maatschappij, bekend onder den 

 etymologisch onverdedigbaren naam van „grasboeren", langs 



