DE BESTRIJDING VAN INSECTEN DOOR MIDDEL 

 VAN HUN NATUURLIJKE VIJANDEN. 



Toen allengs begrepen werd, welk een groote rol de 

 insecfcenparasieten in de huishouding der natuur spelen 

 en hoezeer ook het aantal der schadelijke insecten binnen 

 perken werd gehouden door hun natuurlijke vijanden, is 

 men zich gaan afvragen, of wij in onzen strijd tegen de 

 schadelijke insecten niet meer partij konden trekken van 

 die bondgenooten. 



Enkele welgeslaagde pogingen bevestigden dit vermoe- 

 den. En het aantrekkelijke der methode sleepte vele ento- 

 mologen zoozeer mede, dat zij haar gingen beschouwen 

 als de methode, van welke in de toekomst me^r dan van 

 eenige andere heil te verwachtan zou zijn bij de bestrij- 

 ding der schadelijke insecten. Zoodoende werd de waarde 

 van insectenparasitisme, toe groote schade van de zaak 

 zelf, sterk overdreven. 



Een reactie kon niet uitblijven. 



In 1909 verscheen van de hand van W. W. Feoggatt, 

 staatsentomoloog van Australië, een werk getiteld: „Offi- 

 cial report on fruit and other pests in various countries" i) 

 waarin de schrijver, aan de hand van een aantal feiten, 

 zich over 't nut van het kunstmatig aaakweeken en im- 

 porteeren van paxasitische insecten zeer sceptisch uitlaat 

 en waarin hij als de meening van verscheidene entomolo- 

 gen van naam weergeeft, dat chemische middelen boven 

 't kweeken of importeeren der parasieten van schadelijke 

 insecten verreweg de voorkeur verdienen. 



1). Zie résumé van Dr. W. Roeimce in „de Cultuurgids" afl. 3 en 4 

 1910. 



Teysmannia 1913. 24. 



