— 864 — 



niet te positief te verwerpen. 



Dat het oordeel van Feoggatt en eenige andere ento- 

 mologen over aanwending van parasieten ongunstig 

 luidt, schijnt mij toe deels aan het volgende te moeten 

 worden toegeschreven. 



In het „Report" van Froggatt, dat ik aan den aan- 

 vang van dit opstel noemde, is voornamelijk sprake van 

 fruitbeschadigende insecten zooals schildluizen. Nu is 't 

 een bezwaar, vooral van de Californische kweekers, die 

 veel geld aan parasietenimport hebben besteed, dat b.v. 

 schildluisparasieten niet alle schildluizen vernietigen. Im- 

 mers zij moeten „clean fruit", d.i schildluisvrije vruchten, 

 ter markt brengen en daarmee eischen ze teveel van de 

 parasieten. Die zullen een plaag kunnen beperken, het 

 verloren evenwicht kunnen herstellen: een totaal vernieti- 

 gen van hun waarden is ook weer een e ven wichtsverstoring, 

 die de natuur op den duur evenmin toelaat. 



Alles tezamen genomen, schijnt 't mij toe, dat, waar on- 

 tegenzeggelijk vele feiten aanwezig zijn, die bewijzen, dat 

 er met parasieten wat te bereiken valt, het niet raadzaam 

 is de, methode geheel te verwerpen. 



Zoo dikwijls zijn insecticiden niet toe te passen omdat 

 hunne aanweoding op zeer uitgestrekte terreinen te kost- 

 baar en dus onuitvoerbaar wordt! 't Is waar, een parasiet 

 vernietigt zijn waard of waarden zelden geheel, maar hij 

 kan toch bewerkstelligen (zie bv. Polygnotus\ dat door 

 gedeeltelijke vernietiging van een schadelijke soort, een 

 cultuur toch nog loonend wordt of blijft. 



Al is het „parasieten parool" lang geen panacee voor 

 alle insectenplagen, er is in bepaalde gevallen iets, en soms 

 veel mee te bereiken. 



FROGGATT heeft volkomen gelijk, wanneer hi,j tegen over- 

 drijving en voorbarigheid waarschuwt, maar waar de toon 

 van zijn werk zoo pessimistisch is, scheen het mij nuttig 

 toe, ook nog eens de lichtzijde der kwestie te toonen. Laten 

 de insecticiden ons in den steek, en dat zal nog al eens 



