INVLOED VAN DRAINEERINQ OP 

 SAWAHGRONDEN. 



Het is een oude strijdvraag, of bevloeide rijstgronden 

 gedraineerd moeten worden of niet. 



Ongetwijfeld is op deze vraag geen algemeen gelde ad 

 antwoord te geven, waot eenerzijds bewerken de stiuctuur 

 van bouwkruin en ondergrond en de gesteldheid van het 

 teriein dikwijls reeds op zichzelf een voldoende drainage, 

 andeizijds kan een krachtige draineering ook nadeelen 

 hebben, die onder omstandigheden zelfs meer gewicht in 

 de schaal kunnen leggen dan de voordeelen. 



Zoo wordt het grooter waterverbruik, dat van draineering 

 het gevolg is, een ernstig nadeel, wanneer de waterhoe- 

 veelheid beperkt is. Is voor watergebrek niet te vreezen, 

 dan hangt het van de kwaliteit van het bevloeiingswater 

 en van de vruchtbaarheid van den bodem af, of sterke 

 doorspoeling den grond zal verarmen of verrijken. Verlies 

 van water en voodingssLoffen zal echter zeer worden beperkt^ 

 wanneer het drainagewater op lagere terreinen of terrein- 

 deelen weer tot de bevloeiing wordt aangewend, zooals 

 dit nu vooral geschiedt bij bergsawahs. 



Als voornaamste voordeel van drainage is in het alge- 

 meen wel de verbetering van de luchtcirculatie in den 

 bodem te beschouwen. Hierbij heeft men natuurlijk het 

 oog op „droge gronden", waar de onttrekking van grond- 

 water een dieper doordringen van de zich in den grond 

 bevindende lucht ten gevolge heeft. 



Een tweede belaugrijk gevolg hiervan kan zijn de ver- 

 wijdering van vergiften, die zich — naar uit nieuwere 

 onderzoekmgen meer eu meer blijkt — in bebouwden grond 

 vrij algemeen vormen. 



