— 396 — 



vormig, aan den rand onregelmatig ingesneden en getand. 

 Al naarmate de bladeren dichter bij de bloem staan, wor- 

 den ze kleiner. Aan het einde van lederen goed gegroeiden 

 stengel komen de bloempjes, die vereenigd zijn tot losse 

 pluimen, waaraan de lange aren, de kleine zeer welriekende 

 bloemhoofdjes zijn. De kleur der bloemen is eerst groen- 

 achtig geel, daarna worden ze wit en eindelijk zuiver 

 melkwit: deze scheiden zich zeer mooi af van de donker- 

 groene bladeren, die gezeten zijn aan de donker violette 

 stengels. 



Verder hebben wij een nog niet gedetermineerde soort, 

 die wat lager blijft en wier bladeren dieper en meer zijn 

 ingesneden. De bladsteeltjes zijn hier groen; overigens 

 is zij gelijk aan de vorige. 



Daar Art. vulgaris L. (syn Ai-f. affinis Hassk.), op Java 

 onder den naam gen dj e an bekend, minder mooie bloe- 

 men krijgt, is zij niet aan te bevelen voor de binderij, 

 noch als sierheester. 



De eenige aan te bevelen methode om de planten te 

 vermeerderen, is hier wel scheuren of verdeelen in een 

 zeker aantal van wortels en stengels voorziene stukken. 

 Op de volgende wijze te werk gaande, heeft men vele 

 kans van slagen. 



Zoodra de planten uitgebloeid zijn, worden zij minder 

 mooi, het lijkt wel of een insect aan de stengels geknaagd 

 heeft, waardoor zij omvallen. De reden hiervan is, dat 

 aan den voet der stengels tal van wortels aan de bui- 

 tenzijde zijn ontstaan, die deze als het ware naar beneden 

 trekken en de plant uit elkaar doen vallen. Neemt men 

 haar dan uit den grond en schudt de aarde er af, dan 

 is het niet moeielijk, de oude plant met een scherp mes 

 in een aantal stukken te verdeelen; er dient voor gezorgd 

 te worden, dat iedere scheut eenige wortels heeft. Deze 

 plantendeelen brengt men over in potjes, in aarde, bestaan- 

 de uit bladaarde vermengd met zand. Zoodra zij onge- 

 veer een maand in de potjes staan en door beginnen te 



