— 399 — 



teiten) voornamelijk naar den vorm der zaden. Zoo spreekt 

 men in de Mandailinglanden van tapoes sirongit 

 (muskiet), waarvan de zaden klein zijn en voor iemand, 

 die voldoende verbeeldingskracht bezit, min of meer op 

 muskieten gelijken. Zoo bestaat er ook een soort, waar- 

 van de zaden bij het opengaan van de vruchten gemak- 

 kelijk naar beneden vallen ; deze soort wordt tapoes 

 sirontjir genoemd, welke naam „gladde Tapoes" be- 

 teekent. De vrucht van de tapoes heet in het Man- 

 dailingsch tangkoeal. 



Aan de tapoesbosschen worden ook bepaalde namon 

 gegeven b. v. tapoes nabolak (:= ruim) ; dit heeft de 

 beteekenis van een zeer uitgebreid t a p o e s bosch. 



Op 'n bepaalden tijd van het jaar dragen de boomen 

 vruchten. De tijd, waarop ze vruchten dragen, wordt „moe- 

 sim tapoes" genoemd. Zooals uit het volgende blijkt, 

 worden de vruchten van de tapoes niet geplukt, maar 

 men wacht zoo lang, dat ze opengaan, bij welke gelegen- 

 heid de zaden naar beneden vallen. 



Oud en jong begeven zich dan naar de tapoesbosschen. 

 Het werk, dat men den eersten dag verricht, is het schoon- 

 maken van den bodem. Een ieder neemt er een gedeelte 

 van voor zich en verwijdert de dorre bladeren en takjes, 

 die zich er op bevinden. Daar er geen regeling in de 

 verdeeling van het terrein bestaat, spreekt bet van Z'^lf, 

 dat wie het eerst komt, het beste stuk van den bodem 

 krijgt, dat hij slechts dien dag het zijne mag noemen. 

 Komt hij echter den volgenden dag te laat, zoodat een 

 ander hem voor is, dan zal het hem niet meer gelukkea, 

 dat 2.elfde gedeelte te krijgen. 



Daar het schoonmaken van het terrein niet veel tijd 

 vordert, zijn de „tamboens" -- zoo heeten de schoonge- 

 maakte vakken — al klaar, wanneer het in den mo'-gen 

 warmer begint te worden. De vakken worden door dijkjes 

 van elkaar gescheiden. Nu wacht men geduldig ouder 

 de boomen, LoLdat de vruchten door de warmte upengaan, 



